မေဒခါဒကဇာတ်

မေဒခါဒကဇာတ်

ဤဇာတ်လမ်းသည် ရှေးအခါက သုမေဓရသေ့ကြီး ပွင့်တော်မူခဲ့သော ကာလတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ ဘုရားအလောင်းတော်သည် မေဒခါဒကအမည်ရှိသော မျောက်တစ်ကောင်အဖြစ် တည်ရှိခဲ့သည်။ ဤမျောက်သည် အလွန်သနားကြင်နာတတ်ပြီး စွန့်ကြဲပေးကမ်းတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုသည် နတ်တို့၏ စီးပွားရေးကိုပင် အတုယူလောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့သောအခါ မေဒခါဒကမျောက်သည် မိမိ၏ ဥစ္စာကို အဖော်မျောက်များနှင့်အတူ စားသုံးရန် တောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ စားသောက်ဖွယ်ရာများကို ရှာဖွေနေသည်။ ထိုစဉ် အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ပုဏ္ဏားတစ်ဦးသည် မေဒခါဒကမျောက်၏ အနီးသို့ ရောက်လာသည်။ ပုဏ္ဏားသည် ဘဝနိမ့်ကျကာ ဆင်းရဲမွဲတေနေသဖြင့် စားဝတ်နေရေးပင် မဖူလုံနိုင်။ သို့သော် သူသည် ဤသို့ ဥစ္စာကြွယ်ဝသော မျောက်တစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်ရသဖြင့် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန် အကြံအစည်တစ်ခုကို ဖန်တီးတော့သည်။

“အို မေဒခါဒက မျောက်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှပါ၏။ အစားအသောက်ပင် မရှိ။ အရှင်မင်းကြီးကား ဥစ္စာကြွယ်ဝချမ်းသာလှပါ၏။ အရှင်မင်းကြီး၏ ဥစ္စာကို အကျွန်ုပ်အား အနည်းငယ်မျှ ပေးသနားတော်မူပါ” ဟု တောင်းပန်လေသည်။

မေဒခါဒကမျောက်သည် သနားကရုဏာစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ထိုပုဏ္ဏား၏ အဖြစ်ကို ကြားသိရလျှင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ မိမိ၏ စားသောက်ဖွယ်ရာ အများအပြားကို ထိုပုဏ္ဏားအား ပေးအပ်လေသည်။ ပုဏ္ဏားလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် လက်ခံယူကာ မိမိ၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားလေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ပုဏ္ဏားသည် မေဒခါဒကမျောက်၏ စွန့်ကြဲပေးကမ်းမှုကို အကြိမ်ကြိမ် ခံယူရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ပုဏ္ဏားကား ပို၍ ပို၍ တပ်မက်လာကာ မေဒခါဒကမျောက်၏ ဥစ္စာအားလုံးကို သိမ်းပိုက်လိုစိတ် ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။ သူသည် လောဘတဏှာကြီးမားလာပြီး မေဒခါဒကမျောက်ကို ပရိယာယ်ဖြင့် အကူအညီတောင်းသည့် အနေဖြင့် နည်းမျိုးစုံဖြင့် လှည့်စားရန် ကြံစည်တော့သည်။

တစ်နေ့သောအခါ ပုဏ္ဏားသည် မေဒခါဒကမျောက်ထံသို့ သွားကာ “အို မေဒခါဒက မျောက်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်၏ ကျေးရွာတွင် မီးလောင်နေပါ၏။ အကျွန်ုပ်၏ သားသမီးများနှင့် ဇနီးမယားများ အသက်အန္တရာယ် ကျရောက်နေပါ၏။ အရှင်မင်းကြီး၏ အကူအညီကို အရေးတကြီး လိုအပ်ပါ၏” ဟု အကူအညီတောင်းလေသည်။

မေဒခါဒကမျောက်သည် သူ၏ သနားကြင်နာတတ်သော စိတ်ကြောင့် ပုဏ္ဏား၏ အကူအညီတောင်းမှုကို မငြင်းဆန်နိုင်။ သူသည် မိမိ၏ အဖော်မျောက်များကို အကြောင်းကြားကာ မီးကိုငြှိမ်းသတ်ရန် သွားကြရန် အမိန့်ပေးလေသည်။ ထိုအခါ သူ၏ အဖော်မျောက်များက “အရှင်မင်းကြီး၊ ဤပုဏ္ဏားကား အလွန်တရာ မဟုတ်မမှန်သော စကားကို ပြောတတ်သူ ဖြစ်ပါ၏။ အကျွန်ုပ်တို့သည် မကြာသေးမီကပင် ကျေးရွာသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြပြီး မီးလောင်မှု မရှိသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပါ၏” ဟု သတိပေးကြသည်။

သို့သော် မေဒခါဒကမျောက်ကား မိမိ၏ သနားကရုဏာစိတ်ကို စွန့်လွှတ်ရန် မဖြစ်နိုင်။ သူသည် “အဖော်တို့၊ ငါသည် သနားကရုဏာစိတ်ကို စွန့်လွှတ်၍ မဖြစ်နိုင်။ ငါတို့သည် သွားရောက် ကူညီကြမည်” ဟု ဆိုကာ ပုဏ္ဏား၏ ကျေးရွာသို့ လိုက်ပါသွားလေသည်။

ကျေးရွာသို့ ရောက်သောအခါ မေဒခါဒကမျောက်သည် ပုဏ္ဏား၏ သားသမီးများနှင့် ဇနီးမယားများ အန္တရာယ်ကင်းရှင်းသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။ မီးလောင်မှုလည်း မရှိ။ ထိုအခါ မေဒခါဒကမျောက်သည် ပုဏ္ဏား၏ လှည့်စားမှုကို သိရှိသွားလေသည်။ သူသည် အလွန်တရာ စိတ်ပျက်ကာ “ပုဏ္ဏား၊ သင်သည် ငါ့ကို လှည့်စားခဲ့သည်။ ငါ၏ သနားကရုဏာစိတ်ကို အလွဲသုံးစားပြုခဲ့သည်။ ယခုမှစ၍ ငါသည် သင်နှင့် အဆက်အသွယ် မလုပ်တော့” ဟု ပြောဆိုကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ထိုအခါမှစ၍ မေဒခါဒကမျောက်ကား ပုဏ္ဏား၏ မဟုတ်မမှန်သော စကားကို မယုံတော့။ သူသည် မိမိ၏ ဥစ္စာကိုလည်း မစွန့်ကြဲပေးကမ်းတော့ပေ။ ဤသို့ဖြင့် ပုဏ္ဏားသည် မိမိ၏ လောဘတဏှာကြောင့် အဆုံး၌ အကျိုးမဲ့ဖြစ်ရလေသည်။

ဘုရားအလောင်းတော် မေဒခါဒကမျောက်သည် ဤသို့ မိမိ၏ ဥစ္စာကို စွန့်ကြဲပေးကမ်းခြင်းဖြင့် သူတစ်ပါး၏ အကျိုးကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ သနားကရုဏာစိတ်ကို မဟုတ်မမှန်သော ပုဏ္ဏားတစ်ဦးက အလွဲသုံးစားပြုခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ မေဒခါဒကဇာတ်၏ အဆုံးသတ် ဖြစ်သည်။