သီလမကင်းသော ရသေ့ (Jataka 502)

ရှေးအခါက၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည် သီလမြဲမြံသော ရသေ့တစ်ပါး ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုရသေ့သည် သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တောအုပ်ကြီးတစ်ခုအတွင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူ၏။ တောအုပ်ကြီးသည် ငြိမ်သက်အေးချမ်းလှသဖြင့် ရသေ့၏ အာသီသ ဥပစာရ ပြည့်စုံလျက်ရှိ၏။ ရသေ့သည် လောကီအာရုံတို့ကို ငြင်းပယ်၍ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သီလမြဲမြံစွာ ကျင့်သုံးတော်မူ၏။ ထိုရသေ့ကား ပဉ္စသီလကို အလွန်တရာ စောင့်ထိန်းတော်မူ၏။ သတ္တဝါတို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ မပေးသော ပစ္စည်းကို ယူခြင်း၊ ကာမဂုဏ်ကို မှားယွင်းကျင့်ခြင်း၊ မဟုတ်မမှန်သော စကားကို ပြောဆိုခြင်း၊ သေရည်သေရက် သောက်စားခြင်း ဟူသော အကုသိုလ်တရားတို့ကို မည်သည့်အခါမျှ မပြုမူ မကျူးလွန်ခဲ့။ တစ်နေ့သ၌၊ သာမာဝတီ အမည်ရှိသော လှပသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးသည် တောအုပ်ကြီးသို့ လာရောက်၏။ ထိုမိန်းမပျိုသည် စိတ်ထားဖြူစင်သောသူဖြစ်၏။ ရသေ့ထံသို့ လာရောက်၍ ဆုတောင်းလေ့ရှိ၏။ သာမာဝတီသည် ရသေ့၏ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော သီလကို ကြားသိရသောအခါ၊ ရသေ့အား ရှိခိုး၍ မိမိ၏ ဆန္ဒကို လျှောက်ထား၏။ ရသေ့သည် သာမာဝတီ၏ စကားကို နားထောင်တော်မူပြီးလျှင်၊ သီလ၏ အရေးပါပုံကို ဟောကြားတော်မူ၏။ သီလသည် လူ့ဘဝ၊ နတ်ဘဝ၊ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြောင်း လမ်းကြောင်းဖြစ်ကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ညွှန်ပြတော်မူ၏။ သာမာဝတီသည် ရသေ့၏ တရားစကားကို ကြားနာရသောအခါ၊ သီလ၏ အကျိုးအမြတ်ကို နားလည်သဘောပေါက်၏။ ထို့နောက် သာမာဝတီသည် ရသေ့အား ကျေးဇူးတင်ကြောင်း လျှောက်ထား၍ မိမိ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်သွား၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ သာမာဝတီသည် ရသေ့၏ တရားစကားအတိုင်း သီလကို မြဲမြံစွာ ကျင့်သုံး၏။ ထို့ကြောင့် သာမာဝတီသည် နောင်ဘဝတွင် ကောင်းကျိုးများစွာကို ခံစားရရှိ၏။ ဘုရားအလောင်းတော် ရသေ့ကား မိမိ၏ သီလကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ ဆက်လက်ကျင့်သုံးတော်မူ၏။ သီလသည် အလွန်အရေးကြီးသော တရားဖြစ်ကြောင်းကို သက်သေထူတော်မူ၏။