ဆင်မင်း၏ သစ္စာ

ဆင်မင်း၏ သစ္စာ

ကဿပဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်အခါက ဖြစ်၏။ ဟိမဝန္တာတောကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြီးမားလှသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိပြီး ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ အနီးတွင် စမ်းချောင်းလေးတစ်ခု စီးဆင်းနေ၏။ ထိုနေရာတွင် အလွန်သန်မာပြီး အလွန်သစ္စာရှိသော ဆင်မင်းတစ်ကောင် နေထိုင်လေသည်။ ထိုဆင်မင်းကား အလွန်အေးချမ်းပြီး မေတ္တာတရားနှင့် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်၏။ သူ၏ နာမည်ကား သစ္စာဆင် ဟု ခေါ်လေ။

တစ်နေ့သ၌ သစ္စာဆင်သည် သူ၏ အအေးစားသောက်ရာ စမ်းချောင်းသို့ သွားလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အခြားတိရစ္ဆာန်များလည်း ရေခမ်းခြောက်နေသောကြောင့် ထိုစမ်းချောင်းသို့ ရောက်လာကြ၏။ ထိုတိရစ္ဆာန်များထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော ကျားတစ်ကောင်လည်း ပါဝင်လေသည်။ ကျားကား အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေပြီး အနီးအနားရှိ သတ္တဝါများကို ဖမ်းဆီးစားသောက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

သစ္စာဆင်သည် ကျား၏ အကြမ်းဖက်မှုနှင့် ရက်စက်မှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏ စိတ်နှလုံး၌ သနားကရုဏာစိတ်များ ထောင်းထောင်းထလာလေသည်။ သူသည် ကျားကို ချော့မော့လျက် ပြောသည်။ “အို ကျားမင်း၊ မင်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသနည်း။ မင်း အမဲလိုက်ရခက်ခဲနေသလား။”

ကျားက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ဟုတ်တယ် ဆင်မင်း။ မင်း မမြင်ဘူးလား။ ငါ့ရဲ့ အမဲလိုက်ကွင်းက ရေခမ်းခြောက်နေလို့ အကောင်တွေ မလာတော့ဘူး။ ငါ အလွန် ဆာလောင်နေပြီ။”

သစ္စာဆင်က သူ၏ သစ္စာဂတိကို အမှတ်ရကာ ပြောသည်။ “အို ကျားမင်း၊ ငါ မင်းကို ကူညီပေးမယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့ကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးရမယ်။ မင်း အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်တာကို ရပ်တန့်ရမယ်။ ငါ မင်းကို အစားအစာ ရှာပေးမယ်။”

ကျားက အံ့သြစွာ မေးသည်။ “အမောင် ဆင်မင်း၊ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ကူညီပေးနိုင်မှာလဲ။”

သစ္စာဆင်က သူ၏ သစ်ပင်ကြီးကို ညွှန်ပြလျက် ပြောသည်။ “ဒီ သစ်ပင်ကြီးမှာ အသီးတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အဲဒီ အသီးတွေက မင်းရဲ့ အစားအစာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် ငါ မင်းကို အမဲလိုက်ဖို့ အကူအညီလည်း ပေးမယ်။”

ကျားက သဘောတူလိုက်လေသည်။ သစ္စာဆင်သည် သူ၏ သစ်ပင်ကြီးကို အားကုန် တိုက်ခတ်ပြီး အသီးများ ကြွေကျစေခဲ့သည်။ ကျားသည် ထိုအသီးများကို စားသောက်ပြီးနောက် သူ၏ ဆာလောင်မှု ပြေပျောက်သွားလေသည်။ ထို့နောက် သစ္စာဆင်သည် ကျားအား အမဲလိုက်ရာတွင်လည်း ကူညီဖေးမပေးလေသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ကျားသည် သစ္စာဆင်၏ သစ္စာဂတိကို လေးစားသောကြောင့် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်တာကို ရပ်တန့်ခဲ့လေသည်။ ထို့အပြင် ကျားသည် သူ၏ အမဲလိုက်ကွင်းကို ပြန်လည် အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သစ္စာဆင်သည် သူ၏ သစ္စာဂတိကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ပြီး ကျားကို ကူညီဖေးမပေးခဲ့လေသည်။

တစ်နေ့သ၌ သစ္စာဆင်သည် သူ၏ သစ္စာဂတိကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းရန် အတွက် သစ်ပင်ကြီးပေါ်မှ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို တွန်းချခဲ့သည်။ ထိုကျောက်တုံးကြီးကား အလွန်ကြီးမားလှပြီး အောက်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ အလွန်ကြမ်းကြုတ်သော ကျားကြီးတစ်ကောင်ကို ထိခိုက်မိလေသည်။ ထိုကျားကြီးကား အလွန်ဒေါသထွက်ပြီး သစ္စာဆင်ကို ဖမ်းဆီးစားသောက်ရန် ကြိုးစားလေသည်။

“အို ဆင်မင်း၊ မင်း အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို ထိခိုက်စေသနည်း။” ဟု ကျားကြီးက အော်ဟစ်လေသည်။

“အို ကျားမင်း၊ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ငါ မင်းကို ထိခိုက်စေချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက သစ္စာဂတိကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတာ။” သစ္စာဆင်က ရှင်းပြလေသည်။

ကျားကြီးက မကျေနပ်စွာ ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ သစ္စာဂတိက ငါ့ကို ဒုက္ခရောက်စေတယ်။”

သစ္စာဆင်က သူ၏ သစ္စာဂတိကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ “ငါ့ရဲ့ သစ္စာဂတိက ငါ့ကို အသက်ထက် ပို အရေးကြီးတယ်။ ငါ အဲဒါကို ဘယ်တော့မှ မစွန့်လွှတ်ဘူး။”

ထိုအခါ ကျားကြီးသည် သစ္စာဆင်၏ သစ္စာဂတိကို ကြားပြီးနောက် အနည်းငယ် အေးချမ်းသွားသည်။ သူသည် သစ္စာဆင်၏ ရဲရင့်မှုနှင့် သစ္စာဂတိကို လေးစားသွားလေသည်။

“အမောင် ဆင်မင်း၊ မင်းရဲ့ သစ္စာဂတိက တကယ်ကို ချီးကျူးဖွယ်ပါပဲ။ ငါ မင်းကို ခွင့်လွှတ်လိုက်တယ်။” ဟု ကျားကြီးက ပြောသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ကျားကြီးသည် သစ္စာဆင်၏ သစ္စာဂတိကို လေးစားသောကြောင့် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်တာကို ရပ်တန့်ခဲ့လေသည်။ ထို့အပြင် ကျားကြီးသည် သစ္စာဆင်ကို ကူညီဖေးမပေးခဲ့လေသည်။ သစ္စာဆင်သည် သူ၏ သစ္စာဂတိကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ပြီး အေးချမ်းစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့လေသည်။