The Bodhisatta as the Lion King

ခြင်္သေ့မင်းအဖြစ် ဗောဓိသတ်

ရှေးသောအခါက မဂဒ၄ပြည်၌ အာစရိယမင်းဟု အမည်ရသော မင်းတစ်ပါး အုပ်စိုးတော်မူသည်။ ထိုပြည်၏ မြောက်ဘက်၌ သာရဒါဟု ခေါ်သော ကျယ်ဝန်းသော တောကြီးတစ်တော ရှိ၏။ ထိုတောကြီးကား သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြေလျက်၊ သားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၏ အမွန်အမြတ်ဆုံး နေထိုင်ရာ ဒေသ ဖြစ်သည်။ ထိုတောကြီးကို အုပ်ချုပ်စိုးစံလျက် ရှိသော ခြင်္သေ့မင်းတစ်ပါး ရှိလေသည်။ ထိုခြင်္သေ့မင်းကား ဗောဓိသတ် အလောင်းအလျာ ဖြစ်တော်မူသည်။ ဗောဓိသတ်ခြင်္သေ့မင်းကား အလွန်သတ္တိရှိ၍၊ မိမိ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော သားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့အား အလွန်ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တော်မူသည်။

ထိုအချိန်၌ အာစရိယမင်းသည် အလွန်အာဏာတည်သော မင်းဖြစ်၏။ တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ မုဆိုးတို့ကို စေလွှတ်၍ သာရဒါတောသို့ သွားရောက်ကာ သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့ကို ဖမ်းယူစေသည်။ မုဆိုးတို့သည် တောသို့ ရောက်ရှိပြီးလျှင်၊ သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့ကို ဖမ်းယူရန် ပရိယာယ် အမျိုးမျိုးတို့ကို ကြံစည်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ဗောဓိသတ်ခြင်္သေ့မင်းကား မိမိ၏ သတ္တိနှင့် ဉာဏ်ပညာဖြင့် မုဆိုးတို့၏ ပရိယာယ်တို့ကို ကြိုတင်သိမြင်တော်မူသည်။

“အချင်းသားရဲအပေါင်းတို့၊ မကြောက်ကြနှင့်။ ငါသည် မုဆိုးတို့၏ ပရိယာယ်တို့ကို သိမြင်၏။ ငါတို့သည် အတူတကွ စုပေါင်း၍ ခုခံကြမည်။” ဟု ဆိုလေသည်။ သားရဲအပေါင်းတို့လည်း ဗောဓိသတ်၏ စကားကို ကြားလျှင် အားကိုးတကြီး ရှိကြကုန်သည်။ ဗောဓိသတ်သည် မိမိ၏ သားရဲအုပ်ကို အလယ်ထားလျက်၊ မုဆိုးတို့အား ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ကြလေသည်။

မုဆိုးတို့သည် သားရဲအုပ်ကြီးကို ခုခံရန် ပြင်ဆင်သည်ကို မြင်လျှင် အလွန်အံ့အားသင့်ကြသည်။ “ဟာ၊ ဒီသားရဲတွေက ငါတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတာ။ ငါတို့က အများကြီးပဲ ရှိတာ၊ သူတို့က နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာကိုး။” ဟု တစ်ယောက်က ပြောသည်။ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း “ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က အရမ်းသတ္တိရှိပုံပဲ။” ဟု ဖြည့်စွက်လေသည်။

မုဆိုးတို့သည် ဗောဓိသတ်ခြင်္သေ့မင်း၏ သတ္တိကို မြင်လျှင် တိုက်ခိုက်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအခါ ဗောဓိသတ်ခြင်္သေ့မင်းသည် မုဆိုးတို့အား လျှောက်တင်လေသည်။ “အချင်းမုဆိုးတို့၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို အဘယ်ကြောင့် ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားကြသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့ကား အဘယ်သူ့ကိုမျှ မထိခိုက်ကြပါဘူး။ ကျွန်ုပ်တို့ကား ဤတောကြီး၌ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ကြပါသည်။”

“မင်းကြီးက အမဲလိုက်ရန် အမိန့်ပေးထားလို့။” ဟု မုဆိုးတစ်ယောက်က ပြန်လည် ဖြေကြားလေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို ကျွန်ုပ် နားလည်ပါသည်။ သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ်သည် အရှင်မင်းကြီးအား လျှောက်တင်ပါရစေ။ ကျွန်ုပ်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော သားရဲအပေါင်းတို့ကား အလွန်ကျွမ်းကျင်သော သားရဲများ ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီး၏ အသတ်ခံရန် အသင့် ရှိပါ၏။ သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီးအား တောင်းပန်လိုသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော သားရဲအပေါင်းတို့အား အသက်မသတ်ရန် အာမခံတော်မူပါ။” ဟု ဗောဓိသတ်က ဆိုလေသည်။

မုဆိုးတို့သည် ဗောဓိသတ်၏ သတ္တိနှင့် စကားကို ကြားလျှင် အလွန်ကြည်ညိုကြသည်။ “ဒီခြင်္သေ့မင်းက အရမ်းသတ္တိရှိတာပဲ။ ကိုယ်ကို ပေးဆပ်ပြီးတော့ အုပ်စုကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။” ဟု တစ်ယောက်က ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့လည်း ဒီလိုခေါင်းဆောင်မျိုးကို မသတ်သင့်ဘူး။” ဟု နောက်တစ်ယောက်က ထောက်ခံလေသည်။

မုဆိုးတို့သည် ဗောဓိသတ်၏ သတ္တိကို ချီးမွမ်းလျက်၊ မင်းကြီးထံသို့ ပြန်သွား၍ အဖြစ်အပျက်ကို လျှောက်တင်ကြသည်။ မင်းကြီးကား ဗောဓိသတ်၏ သတ္တိကို ကြားတော်မူလျှင် အလွန်ကြည်ညိုတော်မူသည်။ “ဟာ၊ ငါ့ရဲ့ မုဆိုးတွေတောင်မှ မဖမ်းနိုင်တဲ့ ခြင်္သေ့မင်းတစ်ပါးက ကိုယ်ကို ပေးဆပ်ဖို့ ဝန်မလေးဘူးလား။ သူကား အလွန်အံ့ဖွယ်ကောင်းပေတကား။” ဟု ဆိုတော်မူသည်။

မင်းကြီးသည် ဗောဓိသတ်၏ သတ္တိကို ချီးမွမ်းလျက်၊ သာရဒါတောရှိ သားရဲအပေါင်းတို့အား အသက်မသတ်ရန် အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်တော်မူသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ဗောဓိသတ်ခြင်္သေ့မင်းနှင့် သားရဲအပေါင်းတို့သည် မဂဒ၄ပြည်၏ မင်းကြီး၏ အမဲလိုက်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်စွာ နေထိုင်ကြကုန်သည်။