The Bodhisatta as the Bird King

ငှက်မင်းအဖြစ် ဗောဓိသတ်

ရှေးသောအခါက ကောသမ္ဘီပြည်၌ တေမိယမင်းကြီး အုပ်စိုးတော်မူသည်။ ထိုပြည်၏ မြောက်ဘက်၌ မဟာဝုန်တောကြီး တစ်ခု ရှိ၏။ ထိုတောကြီးကား သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြေလျက်၊ တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၏ အမွန်အမြတ်ဆုံး နေထိုင်ရာ ဒေသ ဖြစ်သည်။ ထိုတောကြီးကို အုပ်ချုပ်စိုးစံလျက် ရှိသော ငှက်မင်းတစ်ပါး ရှိလေသည်။ ထိုငှက်မင်းကား ဗောဓိသတ် အလောင်းအလျာ ဖြစ်တော်မူသည်။ ဗောဓိသတ်ငှက်မင်းကား အလွန်အသိဉာဏ် ပညာ ပြည့်ဝ၍၊ မိမိ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော ငှက်အပေါင်းတို့အား အလွန်ဂရုစိုက်တော်မူသည်။

ထိုအချိန်၌ ကောသမ္ဘီပြည်၏ အနီးအနား၌ မဟာမေဃဟု အမည်ရသော မင်းတစ်ပါး အုပ်စိုးလျက် ရှိသည်။ ထိုမင်းကား အလွန်အာဏာတည်သော မင်းဖြစ်၏။ တစ်နေ့သောအခါ မဟာမေဃမင်းသည် မိမိ၏ မုဆိုးတို့ကို စေလွှတ်၍ ငှက်တို့ကို ဖမ်းယူစေသည်။ ထိုမုဆိုးတို့သည် မဟာဝုန်တောသို့ ရောက်ရှိပြီးလျှင်၊ ငှက်တို့ကို ဖမ်းယူရန် ပရိယာယ် အမျိုးမျိုးတို့ကို ကြံစည်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ဗောဓိသတ်ငှက်မင်းကား မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာဖြင့် မုဆိုးတို့၏ ပရိယာယ်တို့ကို ကြိုတင်သိမြင်တော်မူသည်။

“အချင်းငှက်အပေါင်းတို့၊ မကြောက်ကြနှင့်။ ငါသည် မုဆိုးတို့၏ ပရိယာယ်တို့ကို သိမြင်၏။ ငါတို့သည် အတူတကွ စုပေါင်း၍ ထွက်ပြေးကြမည်။” ဟု ဆိုလေသည်။ ငှက်အပေါင်းတို့လည်း ဗောဓိသတ်၏ စကားကို ကြားလျှင် အားကိုးတကြီး ရှိကြကုန်သည်။ ဗောဓိသတ်သည် မိမိ၏ ငှက်အုပ်ကို အလယ်ထားလျက်၊ မုဆိုးတို့၏ ပရိယာယ်များမှ ကင်းလွတ်အောင် ပျံသန်းကြလေသည်။

မုဆိုးတို့သည် ငှက်အုပ်ကြီး ပျံထွက်သွားသည်ကို မြင်လျှင် အလွန်အံ့အားသင့်ကြသည်။ “ဟာ၊ ဒီငှက်တွေက ဘာကြောင့် ငါတို့ရဲ့ ပရိယာယ်တွေကို သိနေတာလဲ။ ငါတို့ရဲ့ ပရိယာယ်တွေက အတော်ကို ကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပဲ။” ဟု တစ်ယောက်က ပြောသည်။ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း “ဟုတ်တယ်၊ ဒီငှက်တွေက ငါတို့ထက် ပိုဉာဏ်ကောင်းပုံပဲ။” ဟု ဖြည့်စွက်လေသည်။

မုဆိုးတို့သည် မိမိတို့၏ ကြံစည်မှု ပျက်ပြားသွားသည်ကို သိလျှင် မဟာမေဃမင်းထံသို့ ပြန်သွား၍ အဖြစ်အပျက်ကို လျှောက်တင်ကြသည်။ မင်းကြီးကား အလွန်အမျက်တော်ရှသည်“ဟာ၊ ငါ့ရဲ့ မုဆိုးတွေတောင်မှ အဲဒီငှက်တွေကို မဖမ်းနိုင်ကြဘူးလား။ ဒါဆို ငါကိုယ်တိုင် သွားမှပဲ။” ဟု ဆိုလေသည်။

မဟာမေဃမင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် မုဆိုးအဖြစ် အယောင်ဆောင်၍ မဟာဝုန်တောသို့ လိုက်ပါလာလေသည်။ ထိုအခါ ဗောဓိသတ်ငှက်မင်းကား မင်းကြီး၏ အယောင်ဆောင်မှုကို သိမြင်တော်မူသည်။ “အချင်းငှက်အပေါင်းတို့၊ ကြည့်ကြဦး။ ဘုရင်ကိုယ်တိုင် လာနေပြီ။ ဒီတစ်ကြိမ် ငါတို့သည် တခြားနည်းလမ်းဖြင့် တုံ့ပြန်ရမည်။” ဟု ဆိုလေသည်။

“ဘုရင်ကြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို အဘယ်ကြောင့် ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားတော်မူပါသလဲ။ ကျွန်ုပ်တို့ကား အဘယ်သူ့ကိုမျှ မထိခိုက်ကြပါဘူး။” ဟု ဗောဓိသတ်ငှက်မင်းသည် မင်းကြီးအား လျှောက်တင်လေသည်။

မင်းကြီးကား အလွန်အံ့အားသင့်တော်မူသည်။ “သင်ကား အဘယ်ကြောင့် ငါ၏ အယောင်ဆောင်မှုကို သိမြင်သနည်း။ သင်ကား အလွန်ဉာဏ်ပညာ ပြည့်ဝပေတကား။” ဟု မေးလေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်အသိဉာဏ် ပညာ ပြည့်ဝတော်မူသော ငှက်မင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အနံ့၊ အသံ၊ အမူအရာတို့ကို ကြည့်ရှု၍ အရာခပ်သိမ်းကို သိမြင်တော်မူပါသည်။” ဟု ဗောဓိသတ်က ပြန်လည် ဖြေကြားလေသည်။

“သင်၏ ဉာဏ်ပညာကို ငါကား အလွန်ချီးမွမ်းသည်။ သင်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော ငှက်အပေါင်းတို့အား ငါကား အနှောင့်အယှက် မပြုတော့ပါ။ သင်တို့အားလုံး လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ကြပါကုန်လော့။” ဟု မင်းကြီးက ကတိပြုလေသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ မဟာမေဃမင်းသည် ဗောဓိသတ်ငှက်မင်းနှင့် ငှက်အပေါင်းတို့အား အနှောင့်အယှက် မပြုတော့။ ငှက်အပေါင်းတို့လည်း ဗောဓိသတ်၏ ဉာဏ်ပညာကြောင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ကြကုန်သည်။