မျောက်မင်း၏ မေတ္တာ

မျောက်မင်း၏ မေတ္တာ

ရှေးရှေးတုန်းက၊ သာသနာတော်ထွန်းကားစည်ပင်သည့် ကာလ မဟုတ်သေးမီ အခါက ဖြစ်ပါသည်။ မဟာသမုဒ္ဒရာကြီး၏ အလယ်ခေါင်တွင် ရေပြင်ကျယ်ကြီးကို မြင်တွေ့နေရသော ကျွန်းကြီးတစ်ကျွန်း ရှိလေသည်။ ထိုကျွန်းကြီးကား အလွန်ကြီးမားလှပြီး၊ အပင်ပေါင်းများစွာ၊ ပန်းမာလ်များစွာ၊ သစ်သီးဝလံများစွာနှင့် ပြည့်နှက်နေပါသည်။ ကျွန်းကြီး၏ အလယ်တွင် မဟာရုက္ခ(ကြီးမားသောသစ်ပင်) ဟုခေါ်သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိလေသည်။ ထိုသစ်ပင်ကြီးသည် အလွန်မြင့်မားပြီး၊ ၎င်း၏ အကိုင်းအခက်များသည် မိုးထိအောင်ပင် မြင့်မားနေလေသည်။ ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ အသီးများသည် အလွန်အရသာရှိပြီး၊ လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရှိလေသည်။

ထိုကျွန်းကြီးတွင် မျောက်အုပ်ကြီးတစ်အုပ် နေထိုင်လျက် ရှိလေသည်။ ထိုမျောက်အုပ်၏ ခေါင်းဆောင်ကား မျောက်မင်းဖြစ်သည်။ မျောက်မင်းကား အလွန်ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံပြီး၊ မေတ္တာဂရုဏာနှင့် ပြည့်စုံသော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်လေသည်။ မျောက်မင်းသည် ၎င်း၏ မျောက်အုပ်ကို အလွန်ချစ်ခင်ပြီး၊ သူတို့၏ ကောင်းစားရေးအတွက် အမြဲတမ်း ကြိုးစားဆောင်ရွက်လျက် ရှိလေသည်။ မျောက်မင်းသည် ၎င်း၏ မျောက်အုပ်နှင့်အတူ ထိုမဟာရုက္ခသစ်ပင်ကြီး၏ အနီးအနားတွင် နေထိုင်လျက် ရှိလေသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မျောက်မင်းသည် ၎င်း၏ မျောက်အုပ်နှင့်အတူ မဟာရုက္ခသစ်ပင်ကြီး၏ အသီးများကို စားသောက်လျက် ရှိလေသည်။ ထိုစဉ်၊ အဝေးမှ လှေတစ်စင်းကြီး မျောပါလာသည်ကို တွေ့မြင်ကြလေသည်။ လှေပေါ်တွင်ကား လူအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး၊ သူတို့သည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြဟန် တူလေသည်။ လှေသည် ကျွန်းကြီး၏ ကမ်းခြေသို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ လူအနည်းငယ်တို့သည် ကမ်းပေါ်သို့ တက်ရောက်လာကြလေသည်။

“အို… ကျွန်တော်တို့ လှေပျက်သွားပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်ကို ရောက်နေမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး။” ဟု လူတစ်ဦးက ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလေသည်။

“အမလေး… ကျွန်တော်တို့ ရေထဲမှာ ကြာရှည်စွာ မျောပါလာတာကြောင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှပါပြီ။ အခု ဘာမှ မစားရ၊ မသောက်ရသေးပါဘူး။” ဟု နောက်တစ်ဦးက ညည်းတွားလေသည်။

မျောက်မင်းသည် ထိုသူတို့၏ အဖြစ်ကို မြင်သောအခါ၊ စိတ်မကောင်းဖြစ်၍ မိမိ၏ မျောက်အုပ်ကို ခေါ်၍ လူအုပ်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လေသည်။

“အို… မိတ်ဆွေများခင်ဗျား၊ ဘာကြောင့် ဒီလို ဝမ်းနည်းနေကြရတာလဲ။ အကျွန်ုပ် တို့ ဤကျွန်းကြီးတွင် နေထိုင်ကြတာ ကြာပါပြီ။ သို့သော်လည်း အကျွန်ုပ် တို့ မည်သည့်အခါမှ လူများကို မတွေ့မြင်ဖူးပါ။ အကျွန်ုပ် တို့ မိတ်ဆွေများ အကူအညီ လိုအပ်ပါက အကျွန်ုပ် တို့ကို ပြောပြကြပါ။” ဟု မျောက်မင်းက မေတ္တာဖြင့် မေးမြန်းလေသည်။

လူတို့သည် မျောက်မင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အံ့သြ သွားကြလေသည်။ သူတို့သည် မျောက်တစ်ကောင်က မိမိတို့နှင့် စကားပြောနိုင်သည်ကို မယုံနိုင်အောင်ပင် ဖြစ်ကြလေသည်။

“အို… မျောက်မင်းကြီးခင်ဗျား၊ ကျွန်တော်တို့ လှေပျက်သွားလို့ ဒီကျွန်းကို ရောက်လာတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ရေထဲမှာ အတော်ကြာ မျောပါလာတာကြောင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှပါပြီ။ အခု ကျွန်တော်တို့မှာ စားသောက်စရာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိတော့ပါဘူး။” ဟု လူတစ်ဦးက ရှင်းပြလေသည်။

မျောက်မင်းသည် ထိုသူတို့၏ အဖြစ်ကို ကြားသောအခါ မိမိ၏ မျောက်အုပ်ကို ခေါ်၍ မဟာရုက္ခသစ်ပင်ကြီးဆီသို့ သွားကြလေသည်။ မျောက်မင်းသည် ၎င်း၏ မျောက်အုပ်ကို ပြောကြားလေသည်။

“အချင်းတို့၊ ငါတို့၏ အိမ်နီးချင်းများက အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲနေကြသည်။ ငါတို့သည် သူတို့ကို ကူညီရမည်။ မဟာရုက္ခသစ်ပင်ကြီးမှ အသီးများကို ဤလူတို့အား ပေးကြစို့။”

မျောက်အုပ်သည် မျောက်မင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် သစ်ပင်ကြီးပေါ်သို့ တက်ရောက်၍ အသီးများကို ခူးဆွတ်ကြလေသည်။ သူတို့သည် အသီးများကို လူတို့ထံသို့ လာရောက်၍ ပေးကြလေသည်။ လူတို့သည် မျောက်တို့၏ မေတ္တာကို မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြလေသည်။ သူတို့သည် အသီးများကို စားသောက်ကြပြီး၊ အားအင်များ ပြန်လည် ရရှိလာကြလေသည်။

“အို… မျောက်မင်းကြီးခင်ဗျား၊ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်တော်မူပါသော ကျေးဇူးကို ဘယ်လိုမှ ကျေးဇူးဆပ်၍ မကုန်နိုင်ပါ။ အကျွန်ုပ် တို့ မျောက်မင်းကြီး၏ မေတ္တာကို အမြဲတမ်း သတိရနေပါမည်။” ဟု လူတစ်ဦးက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားလေသည်။

မျောက်မင်းသည် ပြုံး၍ ပြောလေသည်။ “အို… မိတ်ဆွေများခင်ဗျား၊ ဒါဟာ အကျွန်ုပ် တို့၏ တာဝန်သာ ဖြစ်ပါသည်။ မိတ်ဆွေများ အကူအညီ လိုအပ်ပါက အကျွန်ုပ် တို့ကို အမြဲတမ်း အကူအညီ တောင်းခံနိုင်ပါသည်။”

ထိုနောက် မျောက်မင်းသည် လူအုပ်ကို ခေါ်၍ ကျွန်းကြီး၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ သွားကြလေသည်။ ထိုအရပ်တွင် သူတို့သည် သစ်ပင်ကြီးများမှ ပိုမို ထူထပ်သော သစ်ကိုင်းများဖြင့် အမိုးအကာများ ပြုလုပ်ပေးကြလေသည်။ သူတို့သည် လူတို့ အနားယူရန်နှင့် ညအိပ်ရန် နေရာများကို စီစဉ်ပေးကြလေသည်။

“ဤနေရာတွင် အမိုးအကာများ ရှိပါသည်။ မိတ်ဆွေများ ဤနေရာတွင် အနားယူကြပါ။ မနက်ဖြန် အကျွန်ုပ် တို့ မိတ်ဆွေများ ပြန်လည် သွားရောက်ရန် အတွက် အကူအညီ ပြုလုပ်ပေးပါမည်။” ဟု မျောက်မင်းက ပြောကြားလေသည်။

လူအုပ်သည် မျောက်မင်း၏ ကရုဏာကို မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြလေသည်။ သူတို့သည် မျောက်တို့၏ စီစဉ်ပေးမှုများဖြင့် အိပ်စက်အနားယူကြလေသည်။

နံနက်မိုးသောက်သောအခါ မျောက်မင်းသည် ၎င်း၏ မျောက်အုပ်ကို ခေါ်၍ လူအုပ်ထံသို့ လာကြလေသည်။

“အို… မိတ်ဆွေများခင်ဗျား၊ မနက်ဖြန် ရောက်ပါပြီ။ မိတ်ဆွေများ ပြန်လည် သွားရောက်ရန် အတွက် အကျွန်ုပ် တို့ မဟာရုက္ခသစ်ပင်ကြီးမှ သစ်ကိုင်းများဖြင့် လှေတစ်စင်းကို တည်ဆောက်ပေးပါမည်။” ဟု မျောက်မင်းက ပြောကြားလေသည်။

မျောက်အုပ်သည် မျောက်မင်း၏ အမိန့်အတိုင်း မဟာရုက္ခသစ်ပင်ကြီးမှ သစ်ကိုင်းများကို ခူးဆွတ်၍ လူအုပ်အတွက် လှေတစ်စင်းကို တည်ဆောက်ကြလေသည်။ သူတို့သည် အလွန်လျင်မြန်စွာနှင့် ကျွမ်းကျင်စွာ တည်ဆောက်ကြလေသည်။ မကြာမီ လှေတစ်စင်းကြီး ပြီးမြောက်သွားလေသည်။

“အို… မိတ်ဆွေများခင်ဗျား၊ ဤသည်ကား မိတ်ဆွေများ ပြန်လည် သွားရောက်ရန် အတွက် လှေ ဖြစ်ပါသည်။ အကျွန်ုပ် တို့ မိတ်ဆွေများ အန္တရာယ် ကင်းရှင်းစွာ သွားရောက်နိုင်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းပေးပါသည်။” ဟု မျောက်မင်းက ဆုတောင်းပေးလေသည်။

လူအုပ်သည် မျောက်မင်းနှင့် မျောက်အုပ်၏ ကူညီမှုကြောင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြလေသည်။ သူတို့သည် မျောက်မင်းကို ကျေးဇူးတင်စကား အကြိမ်ကြိမ် ပြောကြားကြပြီး လှေပေါ်သို့ တက်ကြလေသည်။ မျောက်မင်းနှင့် မျောက်အုပ်သည် ကမ်းခြေတွင် ရပ်၍ လူအုပ် လှေပေါ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရှုလျက် နေကြလေသည်။

“အကျွန်ုပ် တို့ မျောက်မင်းကြီး၏ မေတ္တာကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်ပါဘူး။ သူ၏ ကရုဏာနှင့် ပေးကမ်းမှုများကို အမြဲတမ်း အမှတ်ရနေပါမည်။” ဟု လူတစ်ဦးက ပြောကြားလေသည်။

လှေသည် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး၊ မျောက်မင်းနှင့် မျောက်အုပ်တို့သည် မိမိတို့၏ ကျွန်းကြီးပေါ်သို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်ကြလေသည်။ မျောက်မင်းသည် မိမိ၏ မျောက်အုပ်ကို ကြည့်၍ ပြောလေသည်။

“အချင်းတို့၊ ငါတို့သည် မေတ္တာနှင့် ကရုဏာကို အမြဲတမ်း ပြုကျင့်သင့်သည်။ မေတ္တာတရားသည် ငါတို့ကို ပိုမို၍ ကောင်းမြတ်သော ဘဝသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည်။”

*/ */*/

မေတ္တာတရားသည် အကောင်းဆုံးသော လက်ဆောင် ဖြစ်သည်။ မျောက်မင်း၏ မေတ္တာနှင့် ကရုဏာသည် ပင်လယ်ပြင်တွင် လှေပျက်၍ ဒုက္ခရောက်နေသော လူအုပ်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ မေတ္တာတရား၏ အစွမ်းကို ပြသလျက် ရှိသည်။

*/ */*/

မေတ္တာပါရမီ မျောက်မင်းသည် ဤဘဝတွင် မေတ္တာပါရမီကို အလွန်တရာ ပြည့်စုံအောင် ဘာဝနာ စီးဖြန်းတော်မူခဲ့သည်။ မိမိ၏ အကျိုးစီးပွားထက် သူတစ်ပါး၏ အကျိုးစီးပွားကို ရှေးရှု၍ မေတ္တာတရားကို အခြေခံသော အပြုအမူများကို ပြုကျင့်တော်မူခဲ့သည်။