မေခလ (Me-khala Jataka)

မေခလာဇာတ်တော် (Me-khala Jataka)

မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည့် ပါရမီတော်ပြည့်စုံတော်မူရေးအတွက် အထောက်အပံ့ဖြစ်စေသော ဇာတ်တော်များအနက် မေခလာဇာတ်တော်သည် (၃၈၆) ကြိမ်မြောက် ဇာတ်တော် ဖြစ်ပါသည်။ ဤဇာတ်တော်သည် အလောင်းတော်သိဒ္ဓတ္ထမင်းသား၏ ရှေးဘဝတစ်ခုတွင် ပါရမီတော်ကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူခဲ့ပုံကို ဖော်ပြထားပါသည်။

ပထမအကြိမ်

ရှေးအခါက ပဒေသရာဇ်မင်းသုံးပါးတို့ အုပ်စိုးစိုးသော ကာလ၌ မဟာသမုဒ္ဒရာအလယ်၌ တည်ရှိသော ရွှေကျွန်းတစ်ကျွန်း ရှိလေ၏။ ထိုကျွန်း၌ နဂါးမင်း မေခလာသည် မင်းပြုအုပ်ချုပ်လျက် နေထိုင်တော်မူ၏။ မေခလာနဂါးမင်းသည် အလွန်ပင် သနားကြင်နာတတ်ပြီး တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်သဖြင့် နဂါးပြည်သူအပေါင်းတို့ ချမ်းသာသုခနှင့် ပြည့်စုံကြကုန်၏။

တစ်နေ့သ၌ မေခလာနဂါးမင်းသည် မဟာသမုဒ္ဒရာအတွင်းသို့ ဆင်းသက်၍ လေလွင့်နေခိုက်၊ ကမ်းခြေ၌ မလှုပ်မရှား ရှိနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို တွေ့မြင်တော်မူ၏။ ကလေးငယ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မိဘနှစ်ဦးလည်း ရှိနေလေသည်။ မေခလာနဂါးမင်းသည် သနားကရုဏာစိတ်များက နိုးကြားလာသဖြင့် ကလေးငယ်ထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ မေးမြန်းတော်မူလေသည်။

"အမောင်... မင်းဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ဝမ်းနည်းနေရသလဲ။ အဘိုးအဘွားတွေက မင်းကို ဘာလုပ်လို့လဲ။"

ကလေးငယ်၏ ဖခင်က မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ပြန်လည်လျှောက်တင်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်ုပ်သားငယ် မေခလာ (အမည်တူ) သည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း ယုတ်မာသော အကျင့်များကို ကျင့်လေ့ရှိပါသည်။ သူတစ်ပါးတို့ ပစ္စည်းကို ခိုးယူခြင်း၊ မဟုတ်မမှန် ပြောဆိုခြင်း စသည်တို့ကို ပြုလုပ်လေ့ရှိပါသည်။ ယနေ့တွင်လည်း သူတစ်ပါး၏ ရွှေလက်ကောက်ကို ခိုးယူလာသဖြင့် ပိုင်ရှင်က လာရောက် တောင်းဆိုနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့မှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများ ဖြစ်သည့်အပြင်၊ မေခလာ၏ အပြုအမူကိုလည်း မထိန်သိမ်းနိုင်သဖြင့် အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေရပါသည်၊ အရှင်မင်းကြီး။"

မေခလာနဂါးမင်းသည် ထိုစကားကို ကြားတော်မူလျှင် မေတ္တာစိတ်ဖြင့် ထပ်မံ မေးမြန်းတော်မူ၏။

"အမောင်... မင်းမှာ ရွှေလက်ကောက် မရှိဘူးလား။ မင်းမှာ ရှိရင် ပိုင်ရှင်ကို ပြန်ပေးလိုက်ပါဦး။"

ကလေးငယ်က ခေါင်းငုံ့၍ ငိုရှိုက်နေ၏။ သူ၏ မိခင်က ဝင်လျှောက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်ုပ်သမီး မေခလာ (အမည်တူ) သည် ရွှေလက်ကောက်ကို ပိုင်ရှင်ထံသို့ ပြန်ပေးမည်ဟု ဆိုနေသော်လည်း၊ မည်သည့်နေရာတွင် ထားသည်ကို မသိ၍ လိုက်လံရှာဖွေနေပါသည်၊ အရှင်မင်းကြီး။"

မေခလာနဂါးမင်းသည် ထိုအခါ ကလေးငယ်၏ စကားကို နားထောင်တော်မူပြီးနောက်၊ နဂါးမင်းတို့၏ စွမ်းအားဖြင့် မေခလာ (ကလေးငယ်) ခိုးယူလာသော ရွှေလက်ကောက်ကို ရှာဖွေပေးတော်မူ၏။ ရှာဖွေတွေ့ရှိသော ရွှေလက်ကောက်ကို မေခလာနဂါးမင်းသည် မိဘများထံသို့ ပေးအပ်တော်မူပြီးလျှင်၊ မေခလာ (ကလေးငယ်) ကို တရားဆုံးမတော်မူလေသည်။

"အမောင်... သတိထား၍ မှတ်ထားပါ။ သူတစ်ပါးတို့ ပစ္စည်းကို ခိုးယူခြင်းသည် အလွန်ယုတ်မာသော အကျင့်ဖြစ်၏။ ဤအကျင့်ကို ကျင့်ပါက နောင်ဘဝ၌ ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာကို ခံစားရမည်။ အမှန်တရားကို လိုက်နာ၍ တရားသဖြင့် ကျင့်ကြံနေထိုင်ပါမှ ချမ်းသာသုခကို ရရှိမည်။"

မေခလာနဂါးမင်းသည် ထိုစကားကို ပြောကြားပြီးနောက်၊ မေခလာ (ကလေးငယ်) နှင့် သူ၏ မိဘများအား ကောင်းချီးမင်္ဂလာပေးတော်မူ၍ မိမိနဂါးပြည်သို့ ပြန်လည်ကြွချီတော်မူလေသည်။

ဒုတိယအကြိမ်

ကာလအတန်ကြာသော်၊ မေခလာနဂါးမင်းသည် နဂါးပြည်သူတို့အား ကောင်းမွန်စွာ အုပ်ချုပ်လျက်ပင် နေထိုင်တော်မူ၏။ တစ်နေ့သ၌ မဟာသမုဒ္ဒရာအတွင်းသို့ ဆင်းသက်၍ လေလွင့်နေခိုက်၊ မေခလာနဂါးမင်းသည် ပင်လယ်ကမ်းခြေ၌ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော လူအုပ်စုကြီးတစ်စုကို တွေ့မြင်တော်မူ၏။ ထိုလူအုပ်စု၏ အလယ်၌ ကလေးငယ်တစ်ဦးက ငိုနေလေသည်။

မေခလာနဂါးမင်းသည် သနားကရုဏာစိတ်ဖြင့် ချဉ်းကပ်၍ မေးမြန်းတော်မူ၏။

"အမောင်... မင်းတို့ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ဝမ်းနည်းနေကြသလဲ။ ဘာအကြောင်းကြောင့် ဒီကလေးငယ်က ငိုနေရတာလဲ။"

ထိုလူအုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်က ဤသို့ လျှောက်တင်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်ုပ်တို့သည် သူခိုးများ ဖြစ်ပါသည်။ ယနေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ရွာတစ်ရွာသို့ ဝင်ရောက်၍ ပစ္စည်းများကို ခိုးယူခဲ့ကြပါသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၊ အလောင်းတော် မေခလာ (အမည်တူ) သည် သူခိုးအုပ်စု၏ အငယ်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် ဆိုးသွမ်းလှပါသည်။ သူသည် ပိုင်ရှင်၏ ရွှေလက်ကောက်ကို ခိုးယူခဲ့ပြီး၊ ယခုလည်း ထိုလက်ကောက်ကို မည်သည့်နေရာမှန်း မသိ၍ မပေးနိုင်သဖြင့် ပိုင်ရှင်က အလွန်ပင် အမျက်ထွက်နေပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံးကိုလည်း အပြစ်ပေးရန် ပြင်ဆင်နေပါသည်။"

မေခလာနဂါးမင်းသည် ထိုစကားကို ကြားတော်မူလျှင် မေတ္တာစိတ်ဖြင့် ထပ်မံ မေးမြန်းတော်မူ၏။

"အမောင်... မင်းမှာ ရွှေလက်ကောက် မရှိဘူးလား။ မင်းမှာ ရှိရင် ပိုင်ရှင်ကို ပြန်ပေးလိုက်ပါဦး။"

အလောင်းတော် မေခလာ (ကလေးငယ်) က ခေါင်းငုံ့၍ ငိုရှိုက်နေ၏။ သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူက ဝင်လျှောက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်ုပ်မြေး မေခလာ (အမည်တူ) သည် ရွှေလက်ကောက်ကို ပိုင်ရှင်ထံသို့ ပြန်ပေးမည်ဟု ဆိုနေသော်လည်း၊ မည်သည့်နေရာတွင် ထားသည်ကို မသိ၍ လိုက်လံရှာဖွေနေပါသည်၊ အရှင်မင်းကြီး။"

မေခလာနဂါးမင်းသည် ထိုအခါ အလောင်းတော် မေခလာ (ကလေးငယ်) ၏ စကားကို နားထောင်တော်မူပြီးနောက်၊ နဂါးမင်းတို့၏ စွမ်းအားဖြင့် အလောင်းတော် မေခလာ (ကလေးငယ်) ခိုးယူလာသော ရွှေလက်ကောက်ကို ရှာဖွေပေးတော်မူ၏။ ရှာဖွေတွေ့ရှိသော ရွှေလက်ကောက်ကို မေခလာနဂါးမင်းသည် သူခိုးခေါင်းဆောင်ထံသို့ ပေးအပ်တော်မူပြီးလျှင်၊ အလောင်းတော် မေခလာ (ကလေးငယ်) ကို တရားဆုံးမတော်မူလေသည်။

"အမောင်... သတိထား၍ မှတ်ထားပါ။ သူတစ်ပါးတို့ ပစ္စည်းကို ခိုးယူခြင်းသည် အလွန်ယုတ်မာသော အကျင့်ဖြစ်၏။ ဤအကျင့်ကို ကျင့်ပါက နောင်ဘဝ၌ ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာကို ခံစားရမည်။ အမှန်တရားကို လိုက်နာ၍ တရားသဖြင့် ကျင့်ကြံနေထိုင်ပါမှ ချမ်းသာသုခကို ရရှိမည်။"

မေခလာနဂါးမင်းသည် ထိုစကားကို ပြောကြားပြီးနောက်၊ အလောင်းတော် မေခလာ (ကလေးငယ်) နှင့် သူ၏ သူခိုးအပေါင်းတို့အား ကောင်းချီးမင်္ဂလာပေးတော်မူ၍ မိမိနဂါးပြည်သို့ ပြန်လည်ကြွချီတော်မူလေသည်။

တတိယအကြိမ်

ကာလအတန်ကြာသော်၊ မေခလာနဂါးမင်းသည် နဂါးပြည်သူတို့အား ကောင်းမွန်စွာ အုပ်ချုပ်လျက်ပင် နေထိုင်တော်မူ၏။ တစ်နေ့သ၌ မဟာသမုဒ္ဒရာအတွင်းသို့ ဆင်းသက်၍ လေလွင့်နေခိုက်၊ မေခလာနဂါးမင်းသည် ကမ်းခြေ၌ မလှုပ်မရှား ရှိနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို တွေ့မြင်တော်မူ၏။ ကလေးငယ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မိဘနှစ်ဦးလည်း ရှိနေလေသည်။

မေခလာနဂါးမင်းသည် သနားကရုဏာစိတ်များက နိုးကြားလာသဖြင့် ကလေးငယ်ထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ မေးမြန်းတော်မူလေသည်။

"အမောင်... မင်းဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ဝမ်းနည်းနေရသလဲ။ အဘိုးအဘွားတွေက မင်းကို ဘာလုပ်လို့လဲ။"

ကလေးငယ်၏ ဖခင်က မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ပြန်လည်လျှောက်တင်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်ုပ်သားငယ် မေခလာ (အမည်တူ) သည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း ယုတ်မာသော အကျင့်များကို ကျင့်လေ့ရှိပါသည်။ သူတစ်ပါးတို့ ပစ္စည်းကို ခိုးယူခြင်း၊ မဟုတ်မမှန် ပြောဆိုခြင်း စသည်တို့ကို ပြုလုပ်လေ့ရှိပါသည်။ ယနေ့တွင်လည်း သူတစ်ပါး၏ ရွှေလက်ကောက်ကို ခိုးယူလာသဖြင့် ပိုင်ရှင်က လာရောက် တောင်းဆိုနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့မှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများ ဖြစ်သည့်အပြင်၊ မေခလာ၏ အပြုအမူကိုလည်း မထိန်သိမ်းနိုင်သဖြင့် အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေရပါသည်၊ အရှင်မင်းကြီး။"

မေခလာနဂါးမင်းသည် ထိုစကားကို ကြားတော်မူလျှင် မေတ္တာစိတ်ဖြင့် ထပ်မံ မေးမြန်းတော်မူ၏။

"အမောင်... မင်းမှာ ရွှေလက်ကောက် မရှိဘူးလား။ မင်းမှာ ရှိရင် ပိုင်ရှင်ကို ပြန်ပေးလိုက်ပါဦး။"

ကလေးငယ်က ခေါင်းငုံ့၍ ငိုရှိုက်နေ၏။ သူ၏ မိခင်က ဝင်လျှောက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်ုပ်သမီး မေခလာ (အမည်တူ) သည် ရွှေလက်ကောက်ကို ပိုင်ရှင်ထံသို့ ပြန်ပေးမည်ဟု ဆိုနေသော်လည်း၊ မည်သည့်နေရာတွင် ထားသည်ကို မသိ၍ လိုက်လံရှာဖွေနေပါသည်၊ အရှင်မင်းကြီး။"

မေခလာနဂါးမင်းသည် ထိုအခါ ကလေးငယ်၏ စကားကို နားထောင်တော်မူပြီးနောက်၊ နဂါးမင်းတို့၏ စွမ်းအားဖြင့် မေခလာ (ကလေးငယ်) ခိုးယူလာသော ရွှေလက်ကောက်ကို ရှာဖွေပေးတော်မူ၏။ ရှာဖွေတွေ့ရှိသော ရွှေလက်ကောက်ကို မေခလာနဂါးမင်းသည် မိဘများထံသို့ ပေးအပ်တော်မူပြီးလျှင်၊ မေခလာ (ကလေးငယ်) ကို တရားဆုံးမတော်မူလေသည်။

"အမောင်... သတိထား၍ မှတ်ထားပါ။ သူတစ်ပါးတို့ ပစ္စည်းကို ခိုးယူခြင်းသည် အလွန်ယုတ်မာသော အကျင့်ဖြစ်၏။ ဤအကျင့်ကို ကျင့်ပါက နောင်ဘဝ၌ ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာကို ခံစားရမည်။ အမှန်တရားကို လိုက်နာ၍ တရားသဖြင့် ကျင့်ကြံနေထိုင်ပါမှ ချမ်းသာသုခကို ရရှိမည်။"

မေခလာနဂါးမင်းသည် ထိုစကားကို ပြောကြားပြီးနောက်၊ မေခလာ (ကလေးငယ်) နှင့် သူ၏ မိဘများအား ကောင်းချီးမင်္ဂလာပေးတော်မူ၍ မိမိနဂါးပြည်သို့ ပြန်လည်ကြွချီတော်မူလေသည်။

အဆုံးသတ်

ဤဇာတ်တော်၌ မေခလာနဂါးမင်းသည် မိမိ၏ ကရုဏာနှင့် ပညာဖြင့် လမ်းမှားသို့ ရောက်နေသော သတ္တဝါတို့အား မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးတော်မူခဲ့ပါသည်။ သားသမီးများ၏ အမှားကို မိဘများက မထိန်သိမ်းနိုင်သော်လည်း၊ အများအကျိုးကို ဆောင်ရွက်တော်မူသော အုပ်စိုးသူတို့၏ တာဝန်မှာ သတ္တဝါတို့အား မှန်ကန်သော တရားလမ်းသို့ လမ်းညွှန်ပေးရန် ဖြစ်ပါသည်။

ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ

မေခလာနဂါးမင်းသည် ဤဇာတ်တော်၌ သနားကရုဏာ၊ မေတ္တာ၊ ပညာ၊ အလှူ၊ သီလ စသော ပါရမီတော်တို့ကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူခဲ့ပါသည်။ မိမိ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ သတ္တဝါတို့အား ချမ်းသာသုခကို ပေးစွမ်းနိုင်စေရန် အစဉ်မပြတ် ကြိုးစားတော်မူခဲ့ပါသည်။

ဘဝနိဂုံး

မေခလာနဂါးမင်းသည် သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး၌ ပါရမီတော်ကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူခဲ့ပြီးနောက်၊ သေလွန်သောအခါ နတ်ပြည်သို့ ကူးပြောင်းတော်မူခဲ့ပါသည်။

ကုသိုလ်အကျိုး

မေခလာနဂါးမင်း၏ ကရုဏာနှင့် တရားမျှတမှုသည် နဂါးပြည်သူတို့အား ချမ်းသာသုခကို ပေးစွမ်းခဲ့ပါသည်။ ဤကဲ့သို့သော အကျင့်ကောင်းတို့သည် နောင်ဘဝ၌လည်း အကျိုးကျေးဇူးများစွာကို ပေးစွမ်းနိုင်ပါသည်။

ကမ္ဘာလည်ပတ်မှု

ဤဇာတ်တော်သည် ကမ္ဘာလည်ပတ်မှုနှင့် သံသရာ လည်ပတ်မှုတို့၏ သဘောတရားကို ဖော်ပြထားပါသည်။ သတ္တဝါတို့သည် မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာအတိုင်း လည်ပတ်နေကြပြီး၊ ကောင်းသောကံကို ပြုလုပ်မှသာ သံသရာလွတ်မြောက်ရာသို့ ရောက်ရှိနိုင်ပါသည်။

ဘုရားလောင်း၏ ပါရမီ

ဤဇာတ်တော်၌ အလောင်းတော်သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားသည် မေခလာနဂါးမင်းအဖြစ်ဖြင့် ကရုဏာ၊ မေတ္တာ၊ ပညာ၊ သီလ၊ သစ္စာ စသော ပါရမီတော်တို့ကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူခဲ့ပါသည်။ ဤပါရမီတော်တို့သည် ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူရေးအတွက် အထောက်အပံ့ဖြစ်စေခဲ့ပါသည်။

နိဂုံး

မေခလာဇာတ်တော်သည် သတ္တဝါတို့အား တရားလမ်းသို့ လမ်းညွှန်ပေးသော သူတို့၏ တာဝန်ကို ဖော်ပြထားသော ဇာတ်တော်တစ်ပုဒ် ဖြစ်ပါသည်။ မိမိ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ သတ္တဝါတို့အား ချမ်းသာသုခကို ပေးစွမ်းနိုင်စေရန် အစဉ်မပြတ် ကြိုးစားတော်မူသော အုပ်စိုးသူတို့၏ တာဝန်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပါသည်။