မေခလ (Meekhala Jataka)

မေခလ

ရှေးရှေးတုန်းက သာဝတ္ထိပြည်မှာ မေခလ မင်းသမီးတစ်ပါး ရှိခဲ့တယ်။ သူမဟာ လွန်စွာလှပပြီး ကျက်သရေရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ မင်းသမီးဟာ မနက်ခင်းတိုင်း နန်းတော်ရဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ ထွက်ကြည့်ပြီး နေကို ဆွမ်းကပ်လေ့ရှိတယ်။ ဒါဟာ သူမရဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာပါပဲ။

တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ မင်းသမီးဟာ နေကို ဆွမ်းကပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း၊ နန်းတော်အောက်က ဥယျာဉ်ထဲမှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ငိုသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ စူးစမ်းကြည့်လိုက်တော့ အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ မြေကြီးပေါ်မှာ ထိုင်ငိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မင်းသမီးဟာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး အောက်ကို ဆင်းသွားကာ အကြောင်းစုံကို မေးမြန်းတယ်။

“အို အမောင်၊ ဘာကြောင့် ငိုကြွေးနေရသနည်း။ မင်းမှာ ဘာအကူအညီ လိုအပ်လို့လဲ” မင်းသမီးက မေးတယ်။

“အရှင်မင်းသမီး၊ ကျွန်တော်မျိုးမှာ အိမ်လည်းမရှိ၊ စားစရာလည်းမရှိ၊ အလုပ်လည်းမရှိ။ ဘဝဟာ အလွန်ခက်ခဲလှပါတယ်” ဟု ထိုသူက မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ပြန်ဖြေတယ်။

မင်းသမီးဟာ သနားစိတ်ဝင်ပြီး သူ့ကို ကူညီဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမဟာ သူ့ကို နန်းတော်ထဲခေါ်ဆောင်ပြီး သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ၊ အစားအသောက်များ ပေးအပ်တယ်။ ထို့နောက် သူ၏ အလုပ်အကိုင် ကိစ္စများကိုလည်း ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ထိုသူဟာ မင်းသမီးရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို အလွန်ကျေးဇူးတင်ပြီး ဘဝကို ပိုမိုကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်။

နောက်တစ်နေ့ မနက် မင်းသမီးဟာ နေကို ဆွမ်းကပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း အရင်နေ့ကလိုပဲ ငိုသံကို ထပ်ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ငိုနေသူဟာ မင်းသမီးရဲ့ နန်းတော်အနီးမှာပဲ ရှိနေတယ်။ မင်းသမီးက အမြန်ဆင်းသွားကြည့်လိုက်တော့ အရင်နေ့က ကူညီခဲ့တဲ့ လူပဲ ဖြစ်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။

“အို အမောင်၊ မနေ့က မင်းကို ငါကူညီခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီနေ့ ဘာကြောင့်များ ထပ်ငိုနေရသနည်း။ မင်းမှာ ဘာလိုအပ်ချက် ရှိလို့လဲ” မင်းသမီးက မေးတယ်။

“အရှင်မင်းသမီး၊ မနေ့က မင်းသမီးရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးမှာ အစားအသောက်၊ အဝတ်အစားတွေ ပြည့်စုံသွားပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်မျိုးဟာ မနက်တိုင်း နေကို ဆွမ်းကပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်မျိုးမှာ နေကို ဆွမ်းကပ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ပစ္စည်းမရှိပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး ငိုနေရပါတယ်” ဟု ထိုသူက ဖြေတယ်။

မင်းသမီးဟာ သူ့ရဲ့ ရိုးသားဖြောင့်မတ်မှုနဲ့ သဒ္ဓါတရားကို သဘောကျတယ်။ သူမဟာ သူ့ကို နေကို ဆွမ်းကပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းများအားလုံးကို ပေးအပ်တယ်။ အဲဒီနောက် သူဟာ မင်းသမီးရဲ့ ကျေးဇူးကို အမြဲအမှတ်ရပြီး ဘဝမှာ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ရင်း ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့တယ်။

တစ်နေ့သောအခါ ဘုရားရှင်ဟာ ရဟန်းသံဃာများနှင့်အတူ သာဝတ္ထိပြည်ကို ကြွတော်မူလာတယ်။ မင်းသမီး မေခလဟာ ဘုရားရှင်ကို ဖူးတွေ့ရတဲ့အခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ပြီး ဘုရားရှင်အား ဆွမ်းကပ်လှူဒါန်းတယ်။ ဆွမ်းအပြီးမှာတော့ မင်းသမီးဟာ ဘုရားရှင်ကို မေးလျှောက်တယ်။

“အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်မ မနက်တိုင်း နေကို ဆွမ်းကပ်လေ့ရှိပါတယ်။ ဒါဟာ ကုသိုလ် ဖြစ်ပါရဲ့လား အရှင်ဘုရား”

ဘုရားရှင်ဟာ မေခလမင်းသမီးရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားတော်မူပြီး ပြုံးတော်မူကာ မိန့်တော်မူတယ်။ “မေခလ မင်းသမီး၊ မင်းရဲ့ ဆွမ်းကပ်လှူဒါန်းမှုဟာ အလွန်ကောင်းမြတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ကောင်းမှုဟာ ပိုမိုကြီးမားနိုင်သေးတယ်။ မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ အလင်းရောင်ကို ရှာဖွေပါ။ အဲဒီအလင်းရောင်ဟာ မင်းရဲ့ ဘဝကို ပိုမိုတောက်ပစေလိမ့်မယ်။”

မင်းသမီး မေခလဟာ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်ကို နာယူပြီး ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမိုနားလည်လာတယ်။ သူမဟာ လောကီအာရုံတွေထက် လောကုတ္တရာတရားကို ပိုမိုရှာဖွေတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မေခလမင်းသမီးဟာ ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ ထိုသူဟာလည်း မင်းသမီးရဲ့ တရားပြသမှုကို ခံယူပြီး ဘဝကို မြင့်မြတ်အောင် ကျင့်ကြံခဲ့တယ်။ သူဟာလည်း သောတပန်တည်ကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ နတ်ပြည်ကို လားရောက်ခဲ့တယ်။