ဥပါယ်တံငါ (The Clever Fisherman)

ဥပါယ်တံငါ

ရှေးရှေးတုန်းက အလွန်လှပတဲ့ မြစ်ကြီးတစ်သွယ် ရှိပါတယ်။ အဲဒီမြစ်ကြီးမှာ ငါးမျိုးစုံ သောင်းသောင်းဖျဖျ ရှိပါတယ်။ မြစ်အနီးမှာ ဆင်းရဲသားတံငါသည်တစ်ဦး နေထိုင်ပါတယ်။ သူ့နာမည်က ဥပါယ်ပါ။ ဥပါယ်ဟာ အလွန်ရိုးသားကြိုးစားသူဖြစ်ပြီး မြစ်ထဲက ငါးတွေကို ဖမ်းဆီးရောင်းချပြီး အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ပြုပါတယ်။

တစ်နေ့သောအခါ ဥပါယ်ဟာ မြစ်ထဲကို ပိုက်ကွန်ချလိုက်ပါတယ်။ ပိုက်ကွန်ထဲမှာ ငါးအများကြီး ပါလာပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး လှပတဲ့ ငါးတစ်ကောင်လည်း ပါလာပါတယ်။ အဲဒီငါးဟာ ဥပါယ်ရဲ့ ဘဝကို ပြောင်းလဲစေမယ့် အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။

ဥပါယ်ဟာ ငါးတွေကို ပိုက်ကွန်ထဲက ထုတ်ယူပါတယ်။ သူဟာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ ငါးကို မြင်ပြီး အံ့သြသွားပါတယ်။ အဲဒီငါးဟာ ရွှေရောင်အတောင်တွေနဲ့ လင်းလက်နေပါတယ်။

“ဒါဟာ ဘာငါးလဲ။ ဘယ်တော့မှ ဒီလို ငါးမျိုး မမြင်ဖူးဘူး” ဥပါယ်က တွေးတယ်။

သူဟာ အဲဒီငါးကို ကိုင်တွယ်လိုက်တဲ့အခါ အဲဒီငါးဟာ စကားပြောလာပါတယ်။

“အို… တံငါသည်၊ ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့။ ငါ့ကို လွှတ်လိုက်ပါ။ ငါ့ကို လွှတ်လိုက်ရင် ငါ နင့်ကို အလွန်ကြီးမားတဲ့ ဆုလာဘ်ကို ပေးမယ်” ငါးက ပြောပါတယ်။

ဥပါယ်ဟာ အလွန်အံ့သြသွားပါတယ်။ သူဟာ ငါးရဲ့ စကားကို မယုံကြည်ပါဘူး။

“နင်ဟာ ငါ့ကို လှည့်စားနေတာပဲ။ ငါးတွေက ဘယ်လို စကားပြောနိုင်မှာလဲ” ဥပါယ်က မေးပါတယ်။

“မဟုတ်ပါဘူး။ ငါဟာ နတ်ဘုရားရဲ့ အဆောင်အယောင်ပါပဲ။ ငါ့ကို လွှတ်လိုက်ရင် နင့်ရဲ့ ဆင်းရဲမွဲတေမှုတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမယ်” ငါးက ဆက်လက် ပြောပါတယ်။

ဥပါယ်ဟာ စဉ်းစားပါတယ်။ သူဟာ အလွန်ဆင်းရဲပါတယ်။ သူဟာ ငါးရဲ့ စကားကို နားထောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

“ကောင်းပြီ။ ငါ နင့်ကို လွှတ်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ နင် ငါ့ကို ဘာ ဆုလာဘ် ပေးမှာလဲ” ဥပါယ်က မေးပါတယ်။

“နင် ဘာလိုချင်လဲ။ ငါ့ကို ပြော။ နင်ရဲ့ အိမ်ကို ပြန်သွား။ နင့်ရဲ့ နေအိမ်မှာ နင့်ရဲ့ ဆန္ဒတွေ ပြည့်စုံနေလိမ့်မယ်” ငါးက ပြန်ပြောပါတယ်။

ဥပါယ်ဟာ အိမ်ကို ပြန်သွားပါတယ်။ သူဟာ အံ့သြသွားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ အိမ်လေးဟာ ရွှေတွေ၊ ငွေတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဝတ်ဆင်စရာတွေဟာလည်း အလွန်လှပ ဆင်းတင့်နေပါတယ်။

“ဒါဟာ တကယ့်ကို အံ့ဖွယ်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဘဝဟာ ပြောင်းလဲသွားပြီ” ဥပါယ်က ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောပါတယ်။

ဥပါယ်ဟာ ပိုမို ကြွယ်ဝလာပါတယ်။ သူဟာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေပါတယ်။ သူဟာ မကြာခဏဆိုသလို မြစ်ထဲကို သွားပြီး ငါးဖမ်းပါတယ်။ သို့သော် သူဟာ အဲဒီ ရွှေရောင်ငါးကို ပြန်လည် မတွေ့ရတော့ပါ။

တစ်နေ့သောအခါ ဥပါယ်ဟာ ရွာထဲမှာ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ပါတယ်။ အဲဒီလူဟာ အလွန်ကြွယ်ဝချမ်းသာပြီး မာန်မာန ထောင်လွှားပါတယ်။ အဲဒီလူဟာ ဥပါယ်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ငြူစူပါတယ်။

“ဟေ့… ဥပါယ်။ နင်ဟာ ဘယ်လို လုပ်ပြီး ဒီလောက် ကြွယ်ဝလာတာလဲ။ နင်ဟာ အရင်တုန်းက ဆင်းရဲသားပဲ” အဲဒီလူက မေးပါတယ်။

ဥပါယ်ဟာ အဲဒီလူကို အမှန်အတိုင်း မပြောပြချင်ပါဘူး။ သူဟာ လှည့်စားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

“ငါဟာ အလွန် အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်ဆရာတစ်ပါးကို တွေ့ခဲ့တယ်။ သူဟာ ငါ့ကို ဒီလို ချမ်းသာအောင် ကူညီပေးခဲ့တာပဲ” ဥပါယ်က လိမ်လည်ပါတယ်။

အဲဒီလူဟာ ဥပါယ်ရဲ့ စကားကို မယုံကြည်ပါဘူး။ သူဟာ အဲဒီ နတ်ဆရာကို တွေ့ချင်ပါတယ်။

“ငါ့ကို အဲဒီ နတ်ဆရာကို ပြပါ” အဲဒီလူက ပြောပါတယ်။

“အေး… ငါ နင့်ကို ပြမယ်။ ဒါပေမဲ့ နင် ငါ့ကို ပိုက်ဆံပေးရမယ်” ဥပါယ်က တောင်းပါတယ်။

အဲဒီလူဟာ ဥပါယ်ကို ပိုက်ဆံတွေ ပေးပါတယ်။ ဥပါယ်ဟာ သူ့ကို မြစ်ဆီကို ခေါ်သွားပါတယ်။ သူဟာ အဲဒီလူကို ပိုက်ကွန်ထဲမှာ ငါးဖမ်းခိုင်းပါတယ်။

အဲဒီလူဟာ ပိုက်ကွန်ကို ချလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအခါ ရွှေရောင်ငါးဟာ ပိုက်ကွန်ထဲမှာ ပါလာပါတယ်။ အဲဒီလူဟာ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။

“ဟာ… ဒါဟာ တကယ့်ကို အံ့ဖွယ်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဘဝဟာ ပြောင်းလဲသွားပြီ” အဲဒီလူက ပြောပါတယ်။

ဥပါယ်ဟာ အဲဒီလူကို ငါးကို မသတ်ဖို့ တားမြစ်ပါတယ်။

“နင် အဲဒီ ငါးကို မသတ်ပါနဲ့။ ငါ့ကို ကူညီခဲ့တဲ့ ငါးပဲ” ဥပါယ်က ပြောပါတယ်။

အဲဒီလူဟာ ဥပါယ်ရဲ့ စကားကို မနာခံပါဘူး။ သူဟာ ငါးကို သတ်ပြီး အသားကို စားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

“မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဒီငါးကို စားမယ်။ ငါ့မှာ နင့်ကို ကူညီစရာ မရှိဘူး” အဲဒီလူက ပြောပါတယ်။

အဲဒီလူဟာ ငါးကို သတ်လိုက်ပါတယ်။ သို့သော် အဲဒီလူဟာ အလွန်ဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးဆက်ကို ခံစားရပါတယ်။ သူဟာ မကျန်းမာတော့ဘဲ သေဆုံးသွားပါတယ်။

ဥပါယ်ဟာ အဲဒီလူရဲ့ အဖြစ်ကို မြင်ပြီး သနားပါတယ်။ သူဟာ အမှန်တရားကို နားလည်လာပါတယ်။ သူဟာ မတရားတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ချမ်းသာအောင် မကြိုးစားတော့ပါ။

“ငါ့ရဲ့ အမှားကို ငါ နားလည်ပြီ။ ငါဟာ အရင်တုန်းကလိုပဲ ရိုးသားစွာ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ပြုလုပ်တော့မယ်” ဥပါယ်က ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

သူဟာ အဲဒီ ရွှေရောင်ငါးကို ပြန်လည် မရှာတော့ပါ။ သူဟာ ပိုက်ကွန်ကို အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ပါတယ်။ သူဟာ အမှန်တရားနဲ့ သစ္စာတရားကို လက်ကိုင်ထားပါတယ်။