သမာဓိမင်းသား (The Prince of Concentration)

သမာဓိမင်းသား

ရှေးရှေးတုန်းက သာဝတ္ထိပြည်မှာ သီရိဓမ္မရာဇာမင်းကြီးနဲ့ မယ်တော်သိင်္ဂီဒေဝီတို့ မင်းပြုအုပ်ချုပ်တော်မူကြပါတယ်။ မင်းကြီးရဲ့ အတိတ်က ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကြောင့် မင်းသမီးတစ်ပါးကို ရတော်မူပါတယ်။ နာမည်က သမာဓိမင်းသမီးပါ။ နာမည်နဲ့ လျော်စွာပဲ သမာဓိမင်းသမီးဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက အလွန် စိတ်တည်ငြိမ်ပြီး ဥာဏ်ပညာထက်မြက်တော်မူပါတယ်။ မင်းသမီးဟာ ရုပ်ရည်ကလည်း လှပဆင်းတင့်၊ စိတ်ထားကလည်း သနားကြင်နာတတ်တာမို့ ပြည်သူပြည်သားတွေရဲ့ ချစ်ခင်လေးစားမှုကို အခိုင်အမာရရှိတော်မူပါတယ်။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းသမီးဟာ နန်းတော်ဥယျာဉ်တော်အတွင်း လေညှင်းခံရင်း အေးချမ်းသာယာစွာ စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် ပွားများနေတော်မူပါတယ်။ ထိုစဉ်မှာပဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းက သစ်ပင်ပေါ်မှာ ငှက်တစ်ကောင်ဟာ အလွန်ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေပါတယ်။ ပထမတော့ မင်းသမီးက သိပ်ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သို့သော် အော်သံက ပိုမိုဆူညံလာပြီး သမာဓိကို ပျက်ပြားစေသလို ခံစားရပါတယ်။ စိတ်မရှည်စွာနဲ့ပဲ မင်းသမီးဟာ အော်သံကို နားထောင်ရင်း အရင်းခံကို ရှာဖွေဖို့ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။

သမာဓိမင်းသမီးဟာ သစ်ပင်ရင်းကို ရောက်တဲ့အခါ ပူဆွေးသောကရောက်နေတဲ့ ပရိဝါးတစ်ဦးကို တွေ့မြင်တော်မူပါတယ်။ သူဟာ ငှက်တစ်ကောင်ရဲ့ သားငယ်လေးတွေကို အတင်းအကျပ် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ပရိဝါးဟာ ငှက်မကြီးရဲ့ အော်ဟစ်တောင်းပန်သံတွေကို မessäမီးရှု၊ သားငယ်တွေကို ပိုက်ဖက်ရင်း ပြန်လည် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေပါတယ်။

“အရှင်မင်းသမီး၊ သနားတော်မူပါအုံး။ ဒီလူဟာ ကျွန်မရဲ့ သားငယ်လေးတွေကို လုယူသွားပါတယ်” ငှက်မကြီးက အကူအညီတောင်းပါတယ်။

သမာဓိမင်းသမီးဟာ ပရိဝါးကို တည့်တည့်ကြည့်ပါတယ်။ “အချင်းလူ၊ သင်ဟာ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဤငှက်မကြီးရဲ့ သားငယ်လေးတွေကို ယူဆောင်လာရသနည်း။ ဤသို့ပြုခြင်းသည် အလွန် မတရားပါ”

ပရိဝါးက မာန်မာန ထောင်လွှားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားပါတယ်။ “မင်းသမီး၊ ကျွန်တော်က ဒီငှက်ကလေးတွေကို လိုချင်လို့ပါပဲ။ သူတို့ရဲ့ အမွှေးတွေဟာ အလွန်လှပပြီး ဈေးကောင်းရပါတယ်”

“သင်ဟာ အလွန်မိုက်မဲတော်မူလှချေလား။ ငှက်မကြီးရဲ့ သားသမီးတွေဟာ သူ့အတွက် အလွန်အဖိုးတန်ပါတယ်။ သင့်ရဲ့ ရွှေငွေနဲ့ မလဲနိုင်ပါဘူး။ သင့်ရဲ့ မသိနားမလည်မှုကြောင့် ဒီအပြစ်ကို ကျူးလွန်နေတာပဲ” မင်းသမီးက ပရိဝါးကို ဆုံးမတော်မူပါတယ်။

ပရိဝါးဟာ မင်းသမီးရဲ့ စကားကြောင့် စိတ်ဆိုးသွားပါတယ်။ “မင်းသမီး၊ ကျွန်တော်က စီးပွားရှာနေတာပါ။ ဒီငှက်ကလေးတွေ ရောင်းရရင် ကျွန်တော် ချမ်းသာတော့မှာပါ”

“ချမ်းသာခြင်းဆိုတာ ရွှေငွေနဲ့ မတိုင်းတာပါဘူး။ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ပတ်သက်တာပါ။ သင်ဟာ ဒီလို မတရားတဲ့နည်းနဲ့ ရွှေငွေရှာရင် အပါယ်လေးပါးမှာ ကျင်လည်ရလိမ့်မယ်။ မစဉ်းစားဘူးလား” မင်းသမီးက ဆက်လက်ဆုံးမတော်မူပါတယ်။

သမာဓိမင်းသမီးဟာ ငှက်မကြီးရဲ့ သားငယ်လေးတွေကို ပရိဝါးလက်ထဲက ပြန်လည်သိမ်းယူတော်မူပါတယ်။ ထို့နောက် ငှက်မကြီးကို အပ်နှံပြီး အိမ်ပြန်ခွင့်ပြုတော်မူပါတယ်။ ငှက်မကြီးဟာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ သူ့ရဲ့ သားငယ်လေးတွေကို ပွေ့ဖက်ပြီး မင်းသမီးကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ထွက်ခွာသွားပါတယ်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းသမီး၊ ကိုယ်တော်မင်းသမီးရဲ့ သနားကြင်နာမှုကြောင့် ကျွန်မ သားငယ်လေးတွေ ပြန်လည်ရရှိပါပြီ”

ပရိဝါးဟာ မင်းသမီးရဲ့ တရားဆုံးမမှုကို နားထောင်ရင်း ကိုယ်တိုင် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်ကို သဘောပေါက်လာပါတယ်။ သူဟာ နောင်ဘဝမှာ အလားတူ အမှားမျိုး မပြုလုပ်တော့ကြောင်း ကတိပြုပါတယ်။ မင်းသမီးဟာ ပရိဝါးကို သနားကရုဏာရှုကာ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းအတွက် မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သင်ကြားပေးတော်မူပါတယ်။

ထိုနေ့မှစ၍ သမာဓိမင်းသမီးဟာ ပရိဝါးတွေရဲ့ အသက်ကို မသတ်ဘဲ သနားကြင်နာတတ်တဲ့ နန်းတော်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာပါတယ်။ မင်းသမီးဟာ သူရဲ့ ဥာဏ်ပညာနဲ့ သမာဓိကို အသုံးပြုပြီး အမှားကို အမှန်နဲ့ လမ်းမှန်ကို ပို့ဆောင်ပေးတော်မူပါတယ်။