ခြင်္သေ့မင်း၏ သစ္စာ

ခြင်္သေ့မင်း၏ သစ္စာ

ရှေးရှေးတုန်းက ဟိမဝန္တာတောကြီးအတွင်း၌ ခြင်္သေ့မင်းတစ်ပါး သီတင်းသုံးတော်မူ၏။ ထိုခြင်္သေ့မင်းကား အလွန်တရားမျှတပြီး မိမိ၏ နန်းတော်အတွင်းရှိ သတ္တဝါအပေါင်းတို့အား ညီတူညီမျှ ဆက်ဆံတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ အစိုးရအောက်တွင် တောအုပ်ကြီးသည် ငြိမ်းချမ်းသာယာစွာ တည်ရှိနေသည်။

တစ်နေ့သောအခါ ခြင်္သေ့မင်းသည် မိမိ၏ မှူးမတ်များနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးလျက် ရှိ၏။ ထိုစဉ် အခြားသော တောတစ်တောမှ ခရီးသွား သားရဲတစ်ကောင်သည် ခြင်္သေ့မင်း၏ နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ထိုသားရဲကား အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး အစာငတ်မွတ်နေသည်။

ခြင်္သေ့မင်းသည် ထိုသားရဲအား မေတ္တာကရုဏာဖြင့် ကြည့်တော်မူ၏။ “အသင်သားရဲ၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပါသနည်း။ အကျွန်ုပ်အား တိုင်ပင်ပါဦး။”

သားရဲက ညှိုးငယ်စွာ ပြန်ဖြေ၏။ “အရှင့်မင်း၊ ကျွန်ုပ်ကား အခြားသော တောတစ်တောမှ လာခဲ့ပါသည်။ အစာမငတ်၍ အလွန်ခက်ခဲစွာ ရောက်ရှိလာပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေပါသည်။”

ခြင်္သေ့မင်းသည် ထိုစကားကို ကြားလျှင် စိတ်တော်မချမ်းသာ။ ကိုယ်တော်သည် မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ ထီးနန်းအောက်တွင် မည်သည့်သားရဲမျှ အစာငတ်မွတ်၍ မသေစေရဟု သစ္စာပြုထားသည်။

“အသင်သားရဲ၊ မစိုးရိမ်လင့်။ အကျွန်ုပ်သည် အရှင့်အား အစာအလှူ ပြုပါမည်။ သို့သော် အကျွန်ုပ်၏ အလှူသည် အရှင့်အား ခဏတာမျှသာ အစာကျွေးနိုင်မည်။ အရှင့်အား အမြဲတမ်း အစာထောက်ပံ့နိုင်ရန် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရမည်။”

ခြင်္သေ့မင်းသည် မိမိ၏ မှူးမတ်များအား စုဝေးခေါ်ယူပြီး အောက်ပါအတိုင်း မိန့်ကြားတော်မူ၏။ “အချင်းတို့ မှူးမတ်များ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အစာငတ်မွတ်နေသော သားရဲတစ်ကောင်အား ကူညီရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူအား အစာကို အမြဲတမ်း ထောက်ပံ့ပေးရမည်။”

မှူးမတ်များက မေး၏။ “အရှင့်မင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ ပြုလုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အရင်းအမြစ်များမှာ ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေပါသည်။”

ခြင်္သေ့မင်းက ပြန်လည် မိန့်ကြားတော်မူ၏။ “ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အရင်းအမြစ်များကို မျှမျှတတ ခွဲဝေသုံးစွဲရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အချင်းချင်း ကူညီဖေးမကြရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အသစ်သော အစာအရင်းအမြစ်များကို ရှာဖွေရမည်။”

ဤသို့ဖြင့် ခြင်္သေ့မင်းနှင့် မှူးမတ်များတို့သည် သားရဲအား ကူညီရန်အတွက် အားထုတ်ကြသည်။ သူတို့သည် အခြားသော တောများမှ အစာများကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။ သူတို့သည် သားရဲအား အမြဲတမ်း စားသောက်ရန်အတွက် လုံလောက်သော အစာများကို စုဆောင်းကြသည်။

သားရဲသည် ခြင်္သေ့မင်း၏ ကရုဏာနှင့် မှူးမတ်များ၏ အကူအညီကို အလွန်ကျေးဇူးတင်၏။ “အရှင့်မင်း၊ ကျွန်ုပ်ကား အရှင့်၏ ကရုဏာကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါမည်။ အကျွန်ုပ်သည် အရှင့်အား အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတင်ရှိပါမည်။”

ခြင်္သေ့မင်းသည် သားရဲအား အားပေးတော်မူ၏။ “အသင်သားရဲ၊ မစိုးရိမ်လင့်။ အကျွန်ုပ်သည် အရှင့်အား အမြဲတမ်း ကူညီပါမည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အချင်းချင်း ကူညီဖေးမကြရမည်။”

ဤဇာတ်တော်မှ ကျွန်ုပ်တို့သည် သစ္စာစောင့်သိခြင်းနှင့် ကရုဏာတရား၏ အရေးပါပုံကို သိရှိရသည်။ ခြင်္သေ့မင်း၏ သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် ကရုဏာစိတ်သည် အခြားသော သတ္တဝါများအတွက် နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။