မျောက်မင်း၏ အလှူဒါန

မျောက်မင်း၏ အလှူဒါန

ရှေးရှေးတုန်းက ဟိမဝန္တာတောကြီးအတွင်း၌ မျောက်အုပ်တစ်အုပ် နေထိုင်ကြ၏။ ထိုအုပ်၏ ခေါင်းဆောင်မှာ အလွန်ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံသော မျောက်မင်းတစ်ပါးတည်း။ မျောက်မင်းသည် မိမိ၏ အုပ်စုဝင်မျောက်များအား အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ပြီး သူတို့၏ ကောင်းကျိုးကိုသာ ဆောင်ရွက်တော်မူသည်။

တစ်နေ့သောအခါ တောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ မီးလောင်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားလေသည်။ မီးသည် မြန်ဆန်စွာ ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားပြီး မျောက်အုပ်တစ်ခုလုံး မီးဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် အလွန်အခက်တွေ့နေကြသည်။ မျောက်အုပ်ဝင်များ တုန်လှုပ်ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မျောက်မင်းအား အကူအညီတောင်းကြသည်။

“အရှင့်မျောက်မင်း၊ မီးလောင်မှုကြီးက ကျွန်ုပ်တို့အား ဝန်းရံနေပါပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ ပြုလုပ်ရပါမည်နည်း။ အကျွန်ုပ်တို့ သေရပါတော့မည်။”

မျောက်မင်းသည် ဤအခြေအနေကို မြင်တော်မူသောအခါ စိတ်မပျက်။ ကိုယ်တော်၏ ဉာဏ်ပညာကို အသုံးချ၍ မီးဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေသည်။ ကိုယ်တော်သည် အလွန်မြင့်မားသော သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်၍ မီး၏ အရှိန်အဝါကို လေ့လာသည်။ ထို့နောက် အလွန်နက်ရှိုင်းသော ချောင်းတစ်ခုကို တွေ့မြင်လေသည်။

မျောက်မင်းသည် ချောင်းနားသို့ အမြန်ဆုံး သွားပြီး မိမိ၏ မျောက်အုပ်အား အောက်ပါအတိုင်း အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ “အချင်းတို့ မျောက်အပေါင်းတို့၊ မကြောက်ကြနှင့်။ အကျွန်ုပ်သည် အရှင့်တို့အား ကယ်တင်ပါမည်။ အကျွန်ုပ်၏ နောက်သို့ လိုက်ကြကုန်။”

မျောက်အုပ်သည် မျောက်မင်း၏ စကားကို ယုံကြည်လျက် လိုက်ပါကြသည်။ မျောက်မင်းသည် သူတို့အား ချောင်းနားသို့ ပို့ဆောင်ပေး၏။ ထို့နောက် မျောက်မင်းသည် ချောင်းအတွင်းသို့ ခုန်ချလိုက်ပြီး ရေများဖြင့် မိမိ၏ အမွေးအတောင်များကို စိုအောင် လုပ်သည်။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကို အသုံးချ၍ မီးဘေးသို့ အရောက်သွားသည်။

“အရှင့် မျောက်အပေါင်းတို့၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤမီးကို ငြိမ်းသတ်ရန် ကြိုးစားပါမည်။ အရှင့်တို့လည်း လိုက်ပါကြကုန်။”

မျောက်မင်းသည် မီးလောင်နေသော နေရာသို့ ရောက်လျှင် ကိုယ်တော်၏ ရေစိုနေသော အမွေးအတောင်များကို ပွတ်တိုက်၍ မီးကို ငြိမ်းသတ်ရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော် မီးသည် အလွန်ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် မျောက်မင်း၏ ကြိုးစားမှုသည် အလဟဿ ဖြစ်နေသည်။

“အကျွန်ုပ် မအောင်မြင်သေးပါ။ သို့သော် အကျွန်ုပ်သည် ဆက်လက်ကြိုးစားပါမည်။ အရှင့်တို့လည်း သတ္တိရှိကြကုန်။”

အခြားသော မျောက်များကား ဤသို့ မျောက်မင်း၏ အနစ်နာခံမှုကို မြင်လျှင် မိမိတို့လည်း မျောက်မင်းကဲ့သို့ မီးဘေးသို့ သွားရောက်၍ မီးကို ငြိမ်းသတ်ရန် ကြိုးစားကြကုန်။ သူတို့သည် မျောက်မင်း၏ ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် အလှူဒါနကို စိတ်အားတက်ကြွစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်မှ နတ်မင်းတစ်ပါးသည် ဤအဖြစ်အပျက်ကို မြင်တော်မူ၏။ နတ်မင်းသည် မျောက်မင်း၏ ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံမှုကို အလွန်သနား၍ မီးကို ငြိမ်းသတ်ပေးလေသည်။ မီးသည် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး မျောက်အုပ်တစ်ခုလုံး မီးဘေးမှ ကင်းလွတ်ကြလေသည်။

မျောက်အုပ်တစ်ခုလုံးသည် မျောက်မင်းအား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားကြသည်။ မျောက်မင်းသည် ကိုယ်တော်၏ အပြုအမူသည် မိမိ၏ အုပ်စုဝင်များအား ကယ်တင်ရန်သာ ဖြစ်ကြောင်း ပြန်လည် မိန့်ကြားတော်မူသည်။

ဤဇာတ်တော်မှ ကျွန်ုပ်တို့သည် အလွန်အဖိုးတန်သော အလှူဒါနသည် ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံ၍ သူတစ်ပါးကို ကယ်တင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိရသည်။ မျောက်မင်း၏ ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် သနားကရုဏာစိတ်သည် အလွန်လေးစားဖွယ်ဖြစ်သည်။