နဂါးမင်းနှင့် ပညာရှိအမတ်

နဂါးမင်းနှင့် ပညာရှိအမတ်

ရှေးရှေးတုန်းက၊ သာသနာတော်ထွန်းကားစ vibrant မြေတွင်၊ မြစ်ကြီးတစ်စင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ရေအောက်တွင် နဂါးမင်းကြီးတစ်ပါး စံစားတော်မူ၏။ နဂါးမင်းကား အလွန်တန်ခိုးကြီးပြီး၊ ရေအောက်လောကကို အုပ်စိုးတော်မူ၏။ သို့သော်၊ သူ၏စိတ်နှလုံးတွင် မကျေနပ်မှုတစ်ခု အမြဲရှိနေသည်။ ထိုအရာကား သူ၏ နဂါးပြည်တွင် ပညာရှိအမတ် မရှိခြင်းပင်။ ရေအောက်တွင် နေထိုင်သော သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် နဂါးမင်း၏ အမိန့်ကို နာခံကြသော်လည်း၊ အရေးကြုံလာလျှင် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန် ပညာရှိသူ မရှိ။ နဂါးမင်းသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားရင်း စိတ်မချမ်းသာဖြစ်ရသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ နဂါးမင်းသည် ရေအောက်မှ ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာပြီး၊ လူ့ပြည်သို့ ရောက်ခဲ့၏။ မြစ်ကမ်းဘေးရှိ ကျောင်းတစ်ကျောင်းတွင်၊ ဝိဇ္ဇာတန်းခိုးနှင့် ပြည့်စုံသော ရဟန်းတစ်ပါး သီတင်းသုံးနေတော်မူသည်ကို တွေ့မြင်တော်မူ၏။ ထိုရဟန်းကား ပညာအရာတွင် အလွန်ထူးချွန်ပြီး၊ သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ ကောင်းကျိုးကို အစဉ်ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။ နဂါးမင်းသည် ထိုရဟန်းကို ဖူးမြင်ပြီးနောက်၊ မိမိ၏ နဂါးပြည်တွင် ပညာရှိအမတ် မရှိသည်ကို စဉ်းစားကာ၊ ရဟန်းထံ ချဉ်းကပ်၍ ဤသို့ လျှောက်ထား၏။ "အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်ကား နဂါးမင်း ဖြစ်ပါ၏။ ကျွန်ုပ်၏ နဂါးပြည်တွင် အကြံဉာဏ်ပေးနိုင်သော ပညာရှိအမတ် မရှိပါဘုရား။ အရှင်ဘုရား၏ ပညာအရာကို ကြားသိရသည်နှင့်၊ ကျွန်ုပ်၏ နဂါးပြည်သို့ ကြွတော်မူ၍ ကျွန်ုပ်အား အကြံဉာဏ်များ ပေးသနားတော်မူပါရန် လျှောက်ထားအပ်ပါ၏။"

ရဟန်းသည် နဂါးမင်း၏ လျှောက်ထားချက်ကို ကြားတော်မူပြီးနောက်၊ နဂါးမင်း၏ စိတ်နှလုံးမှ ပညာကို တောင့်တနေသည်ကို သိတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့်၊ ရဟန်းသည် သနားကရုဏာစိတ်ဖြင့် ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။ "နဂါးမင်း၊ သင်၏ တောင်းပန်ချက်ကို ကျွန်ုပ် လက်ခံပါ၏။ သို့သော်၊ ကျွန်ုပ်သည် လူ့ပြည်တွင် နေထိုင်ရသော ရဟန်းဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်၏ အကျင့်သီလကို မပျက်စီးစေရန်၊ သင်၏ နဂါးပြည်သို့ လာရောက်နိုင်ရန် အခွင့်အလမ်း မရှိပါဘုရား။ သို့သော်၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား ပညာနှင့် ပြည့်စုံသော တပည့်တစ်ဦးကို ပေးအပ်နိုင်ပါ၏။"

နဂါးမင်းသည် ရဟန်း၏ မိန့်ကြားချက်ကို ကြားတော်မူပြီးနောက်၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်၏။ ရဟန်းသည် မိမိ၏ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သော အလွန်ပညာရှိသော ရဟန်းငယ်တစ်ပါးကို နဂါးမင်းအား ခေါ်ဆောင်သွားရန် မိန့်တော်မူ၏။ နဂါးမင်းသည် ထိုရဟန်းငယ်ကို ခေါ်ဆောင်၍ မိမိ၏ နဂါးပြည်သို့ ပြန်သွား၏။ ထိုနေ့မှ စ၍၊ နဂါးပြည်တွင် ပညာရှိအမတ်တစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုရဟန်းငယ်သည် နဂါးမင်းအား ဥပဒေများ ပြုစုရေးဆွဲခြင်း၊ တရားစီရင်ခြင်း၊ သတ္တဝါတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ဆောင်ရွက်ခြင်း စသည်တို့ကို သင်ကြားပေး၏။ နဂါးပြည်သည် တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်စည်ပင်လာ၏။

နဂါးမင်းသည် မိမိ၏ နဂါးပြည်တွင် ပညာရှိအမတ်တစ်ဦး ရရှိလာသည်ကို အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ သူသည် ရဟန်းငယ်အား မကြာခဏ မေးမြန်းဆွေးနွေးလေ့ရှိသည်။ တစ်နေ့သောအခါ၊ နဂါးမင်းသည် ရဟန်းငယ်အား ဤသို့ မေး၏။ "အမတ်၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပညာရှိပါသနည်း။" ရဟန်းငယ်သည် ပြုံးရယ်၍ ဤသို့ ပြန်လည် ဖြေကြား၏။ "မင်းမြတ်၊ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ပညာရှိသည် မဟုတ်ပါ။ သို့သော်၊ ကျွန်ုပ်သည် အစဉ်မပြတ် လေ့လာဆည်းပူးခြင်း၊ ဆရာသမားများ၏ ဆုံးမစကားကို နာခံခြင်း၊ ဤအချက်များကြောင့်သာ ဖြစ်ပါ၏။"

နဂါးမင်းသည် ရဟန်းငယ်၏ စကားကို ကြားတော်မူပြီးနောက်၊ မိမိ၏ နဂါးပြည်တွင် ပညာကို အလွန်တန်ဖိုးထားအပ်သည်ကို သိတော်မူ၏။ သူသည် မိမိ၏ သားသမီးများအား ပညာကို သင်ကြားပေးရန် အမိန့်တော်ထုတ်ပြန်၏။ ထို့နောက် နဂါးမင်းသည် ပညာကို အလွန်တန်ဖိုးထားသော ဘုရင်အဖြစ် သမိုင်းတွင် ထင်ရှားခဲ့၏။

နဂါးမင်းသည် ပညာ၏ အကျိုးကျေးဇူးကို နက်နက်နဲနဲ နားလည်ခဲ့သည်။ သူသည် ရဟန်းငယ်အား အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတင်နေခဲ့၏။ တစ်နေ့တွင် နဂါးမင်းသည် ရဟန်းငယ်အား ဤသို့ ပြော၏။ "အမတ်၊ သင့်အား ကျွန်ုပ် မည်သို့ ကျေးဇူးဆပ်ရမည်ကို မသိပါ။" ရဟန်းငယ်က ပြန်လည် ဤသို့ ဖြေ၏။ "မင်းမြတ်၊ ကျွန်ုပ်အား ကျေးဇူးဆပ်ရန် မလိုပါ။ ကျွန်ုပ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သင့်အား ပညာဖြင့် ကူညီထောက်ပံ့ရန်သာ ဖြစ်ပါသည်။"

ထိုအချိန်မှစ၍ နဂါးမင်းနှင့် ပညာရှိအမတ်တို့သည် နဂါးပြည်ကို ချမ်းချမ်းသာသာ အုပ်ချုပ်ခဲ့ကြသည်။ နဂါးပြည်သားများသည် ပညာ၏ အလင်းရောင်ကို ခံစားရပြီး၊ ဘဝတွင် ပိုမိုပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ပညာသည် နဂါးပြည်ကို အမှောင်ထုမှ ကယ်တင်ခဲ့သော အလင်းရောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။