ကျီးကန်း နှင့် မင်းသား

ကျီးကန်း နှင့် မင်းသား

ရှေးရှေးတုန်းက သာသနာတော်ထွန်းကားစည်ပင်နေသည့် ကာလတွင် ပဒေသရာဇ်မင်းတစ်ပါးသည် နန်းတော်အတွင်း၌ စိုးစံတော်မူလျက်ရှိသည်။ ထိုမင်း၏ သားတော်ဖြစ်တော်မူသော မင်းသားတစ်ပါးသည် အလွန်ချောမောလှပပြီး မေတ္တာစိတ်ပြည့်ဝတော်မူသည်။ တစ်နေ့သ၌ မင်းသားသည် နန်းတော်ဥယျာဉ်တော်အတွင်း၌ လှည့်လည်တော်မူရင်း အလွန်ကြင်နာတတ်သော စိတ်ထားကို ထုတ်ဖော်ပြသတော်မူသည်။

ထိုစဉ်အခါ၌ပင် နန်းတော်အနီးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်၌ ကျီးကန်းတစ်ကောင်သည် သားငယ် သုံးကောင်ကို မွေးမြူလျက်ရှိသည်။ ကျီးကန်းအမသည် နံနက်မိုးလင်းသည်နှင့် အစာရှာထွက်ရသည်။ သားငယ်သုံးကောင်မှာ အလွန်ငယ်ရွယ်သေးပြီး အစာကို မစောင့်နိုင်ကြ။ အမကျီးကန်းသည် သားငယ်များ၏ ငိုရှိုက်သံကို ကြားသောအခါ အလွန်စိတ်မချမ်းသာဖြစ်ရသည်။ သို့သော်လည်း မိမိ၏ အသက်ကို စွန့်စား၍ သားများအတွက် အစာကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားရသည်။

မင်းသားသည် ဥယျာဉ်တော်၌ လှည့်လည်တော်မူရင်း သစ်ပင်ပေါ်မှ ကျီးကန်းအမ၏ အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အစာရှာထွက်နေပုံကို မြင်တော်မူသည်။ ကျီးကန်းအမသည် မိုးရွာထဲတွင်လည်း အစာမပြတ် အရှာထွက်နေသည်ကို တွေ့တော်မူ၍ မင်းသား၏ မေတ္တာစိတ်သည် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဖြစ်တော်မူသည်။ မင်းသားသည် ကျီးကန်းအမ၏ အခြေအနေကို နားလည်တော်မူပြီးနောက် အလွန်ပင် သနားတော်မူသည်။

“ငါ၏ မေတ္တာစိတ်သည် ကျီးကန်းမ၏ ဒုက္ခကို မမြင်နိုင်တော့ချေ။ ငါသည် အနည်းငယ်သော အရာတစ်ခုကို ပေးလှူရမည်” ဟု မင်းသားသည် မိမိ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် တွေးတော်မူသည်။ ထို့နောက် မင်းသားသည် မိမိ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို ချွတ်တော်မူသည်။ ထိုလက်စွပ်သည် အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားသော လက်စွပ်ဖြစ်သည်။

မင်းသားသည် လက်စွပ်ကို ကျီးကန်းအမအား ပစ်ပေးတော်မူသည်။ ကျီးကန်းအမသည် မင်းသား၏ လက်စွပ်ကို မြင်သောအခါ အလွန်အံ့ဩတော်မူသည်။ “အရှင်မင်းသားသည် ငါ၏ ဒုက္ခကို နားလည်တော်မူသည်ဖြစ်၍ အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားသော လက်စွပ်ကို ပေးလှူတော်မူသည်” ဟု ကျီးကန်းအမသည် အတွေးများစွာဖြင့် တွေးတော်မူသည်။

ကျီးကန်းအမသည် လက်စွပ်ကို ယူဆောင်၍ သားများထံသို့ ပြန်သွားတော်မူသည်။ သားများမှာ အစာငတ်နေသဖြင့် အားအင်ကုန်ခမ်းနေကြသည်။ ကျီးကန်းအမသည် ထိုလက်စွပ်ကို နေရောင်အောက်တွင် ထားလိုက်သည်။ လက်စွပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အပူဓာတ်သည် အနီးအနားရှိ အင်းဆက်ပိုးမွှားများကို ဆွဲဆောင်လာသည်။ ထိုအင်းဆက်ပိုးမွှားများကို သားများအား ကျွေးမွေးတော်မူသည်။

မင်းသားသည် ကျီးကန်းအမ၏ အပြုအမူကို မြင်တော်မူ၍ အလွန်ကျေနပ်တော်မူသည်။ “ဤကျီးကန်းမသည် အလွန်ဉာဏ်ပညာရှိပေသည်။ ငါသည် ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုလုပ်ရာတွင် ဤကျီးကန်းမထံမှ သင်ခန်းစာယူရမည်” ဟု မင်းသားသည် မိမိ၏ စိတ်ကို ဆုံးမတော်မူသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ မင်းသားသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့အပေါ်၌ မေတ္တာစိတ်ကို ပိုမိုထက်သန်လာတော်မူသည်။ အလှူဒါနကိုလည်း ပိုမိုများပြားစွာ ပြုလုပ်တော်မူသည်။ ကျီးကန်းအမသည်လည်း သားငယ်သုံးကောင်ကို အောင်မြင်စွာ မွေးမြူနိုင်တော်မူသည်။ ဤသို့လျှင် သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် မင်းသား၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုကြကုန်သည်။