လိပ်မင်းနှင့် လေနတ်

လိပ်မင်းနှင့် လေနတ်

ရှေးတစ်ခါက ကောင်းကင်ဘုံ၌ လေနတ်မင်းကြီးနှင့် မိုးနတ်မင်းကြီးတို့ နေထိုင်တော်မူကြ၏။ ထိုနတ်နှစ်ပါးကား အလွန်အင်အားကြီးမားပြီး၊ နတ်ပြည်၏ ကောင်းကင်ကို အုပ်စိုးတော်မူကြ၏။ သို့သော် လေနတ်မင်းကြီးကား အလွန်မာန်မာနကြီးပြီး၊ မိုးနတ်မင်းကြီးကို အမြဲတစေ အထင်သေးလေ့ရှိ၏။ “အရှင့် မိုးနတ်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား အရှင့်ထက် အလွန်အင်အားကြီးမားပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား အလိုရှိသလို လေကို တိုက်ခတ်စေနိုင်ပြီး၊ ကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးနိုင်ပါ၏” ဟု မကြာခဏ ပြောဆိုလေ့ရှိ၏။

မိုးနတ်မင်းကြီးကား လေနတ်မင်းကြီး၏ မာန်မာနကို သည်းခံတော်မူသော်လည်း၊ စိတ်တော်မသက်မသာ ရှိတော်မူ၏။ တစ်နေ့သော် မိုးနတ်မင်းကြီးသည် လေနတ်မင်းကြီးကို တရားဖြင့် ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။ မိုးနတ်မင်းကြီးသည် လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာ၍၊ ကမ်းခြေတွင် အလွန်ကြီးမားသော ရေခဲတုံးတစ်တုံးကို တွေ့တော်မူ၏။ ထိုအခါ မိုးနတ်မင်းကြီးသည် လေနတ်မင်းကြီးကို ခေါ်၍၊ “အရှင့် လေနတ်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား အရှင့်ထက် အင်အားကြီးမားကြောင်းကို သက်သေပြလိုပါ၏။ အရှင့်ကား ဤရေခဲတုံးကို မည်မျှကြာကြာ ရေခဲအဖြစ် တည်တံ့အောင် ထားနိုင်မည်နည်း” ဟု မေး၏။

လေနတ်မင်းကြီးကား မိုးနတ်မင်းကြီး၏ စိန်ခေါ်မှုကို ကြားတော်မူလျှင်၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ “အကျွန်ုပ်ကား အရှင့်ထက် အလွန်အင်အားကြီးမားပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား ဤရေခဲတုံးကို အအေးဓာတ်ဖြင့် အမြဲတစေ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပါ၏” ဟု ကြုံးဝါး၏။ လေနတ်မင်းကြီးသည် မိမိ၏ အအေးဓာတ်ကို အသုံးပြု၍၊ ရေခဲတုံးကို ဝန်းရံကာ တိုက်ခတ်လေ၏။ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာသော်လည်း၊ ရေခဲတုံးကား အနည်းငယ်မျှ မအရည်ပျော်ခဲ့။ လေနတ်မင်းကြီးကား မာန်မာနထောင်လွှားစွာ၊ “အကျွန်ုပ်ကား အရှင့်ကို အနိုင်ရပါ၏” ဟု ဆို၏။

သို့သော် မိုးနတ်မင်းကြီးကား ပြုံးရုံသာ ပြုံးတော်မူ၏။ “အရှင့် လေနတ်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား အရှင့်ကို မယုံကြည်ပါ။ အကျွန်ုပ်ကား ဤရေခဲတုံးကို အအေးဓာတ်ဖြင့် ထိန်းသိမ်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို သိပါ၏” ဟု ဆို၏။ ထိုအခါ မိုးနတ်မင်းကြီးသည် မိမိ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍၊ မိုးရွာစေ၏။ မိုးစက်ကလေးများသည် ရေခဲတုံးကို ထိမှန်သောအခါ၊ ရေခဲတုံးကား အလွန်လျင်မြန်စွာ အရည်ပျော်သွားလေ၏။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ရေခဲတုံးကား သမုဒ္ဒရာထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

လေနတ်မင်းကြီးကား မိမိ၏ ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်မခံနိုင်ဖြစ်၏။ “မဖြစ်နိုင်! အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အင်အားကြီးမားပါ၏။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်ရသနည်း” ဟု အော်ဟစ်၏။ မိုးနတ်မင်းကြီးက “အရှင့် လေနတ်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား အရှင့်ကို မနာလိုပါ။ သို့သော် အကျွန်ုပ်ကား အမှန်တရားကို သိပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား အအေးဓာတ်ကို ဖန်တီးနိုင်သကဲ့သို့၊ ပူနွေးသော အပူဓာတ်ကိုလည်း ဖန်တီးနိုင်၏။ အကျွန်ုပ်ကား သဘာဝတရားကို အုပ်စိုးပါ၏” ဟု ဆို၏။

ထိုအချိန်၌ပင် လူ့ပြည်၌ အလွန်အံ့ဩဖွယ်ရာ ဖြစ်ပျက်လာ၏။ ကမ်းခြေတွင် အလွန်ကြီးမားသော သဘာဝတ္ထုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုအရာကား လိပ်မင်း ဟုခေါ်သော ပညာရှိ လိပ်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်၏။ လိပ်မင်းကား အလွန်ရှေးကျပြီး၊ သဘာဝတရား၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အကုန်လုံး သိရှိတော်မူ၏။ လိပ်မင်းကား လေနတ်မင်းကြီးနှင့် မိုးနတ်မင်းကြီးတို့၏ စကားသံကို ကြားတော်မူ၍၊ မင်းနှစ်ပါးထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ၊ “အရှင်မင်းတို့၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်တော်မူကြသနည်း” ဟု မေး၏။

လေနတ်မင်းကြီးက “အကျွန်ုပ်ကား အရှင့်ထက် အလွန်အင်အားကြီးမားကြောင်းကို သက်သေပြရန် ကြိုးစားနေပါ၏” ဟု ဆို၏။ လိပ်မင်းက “အရှင့် လေနတ်မင်းကြီး၊ အင်အားဟူသည် တစ်မျိုးတည်း မဟုတ်ပါ။ အကျွန်ုပ်ကား အအေးဓာတ်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သကဲ့သို့၊ မိုးနတ်မင်းကြီးကား ပူနွေးသော အပူဓာတ်ကိုလည်း ဖန်တီးနိုင်၏။ သဘာဝတရားကား မျှတမှုရှိရ၏။ အကျွန်ုပ်ကား အအေးဓာတ်ကို အလွန်အကျွံ အသုံးမပြုပါ” ဟု ဆို၏။

လေနတ်မင်းကြီးကား လိပ်မင်း၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ မိမိ၏ မာန်မာနကို နားလည်တော်မူ၏။ “အကျွန်ုပ်ကား မှားယွင်းပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား မာန်မာနကြီးလွန်း၍၊ သဘာဝတရား၏ မျှတမှုကို မမြင်နိုင်ပါ” ဟု ဝန်ခံ၏။ မိုးနတ်မင်းကြီးနှင့် လိပ်မင်းကား အတူတကွ သဘာဝတရား၏ မျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ကတိပြုကြ၏။ ထိုနေ့မှစ၍ လေနတ်မင်းကြီးကား မိမိ၏ မာန်မာနကို ထိန်းချုပ်ပြီး၊ သဘာဝတရားကို လေးစားတော်မူ၏။