ကုဏ္ဍလကေသာဇာတ်

ကုဏ္ဍလကေသာဇာတ်

ရှေးအခါက သာဝတ္ထိပြည်တွင် မဒြပ်မင်းကြီး စိုးစံတော်မူသည်။ ထိုမင်းကြီး၏ သမီးတော်ကား ကုဏ္ဍလကေသာ မင်းသမီး ဖြစ်သည်။ မင်းသမီးကား အလွန်လှပပြီး ကျက်သရေရှိသည်။ သို့သော် အလွန်မာန်တက်ပြီး မောက်မာသည်။ သူသည် မိမိ၏ အလှအပနှင့် ဂုဏ်အင်ကို အလွန်အထင်ကြီးသည်။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ အရေးမစိုက်။

“ငါကား လောကတွင် အလှဆုံးသော မိန်းမ ဖြစ်၏။ မည်သူမျှ ငါနှင့် မတူ” ဟု မင်းသမီးက မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိသည်။

မင်းသမီး၏ အမတ်များသည် မင်းသမီး၏ မောက်မာသော အပြုအမူကို စိုးရိမ်ကြသည်။ သူတို့သည် မင်းသမီးအား အကြိမ်ကြိမ် ဆုံးမသော်လည်း အချည်းနှီး ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းသမီးသည် မင်းခမ်းမင်းနားဖြင့် လှည့်လည်လည်ပတ်နေသည်။ လမ်းဘေး၌ ဥဏှဝိဒ ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ ထိုကုန်သည်ကြီးကား အလွန် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားကား စုတ်ပြတ်လျက် ရှိသည်။ သူ၏ မျက်နှာကား ညှိုးငယ်လျက် ရှိသည်။

မင်းသမီးသည် ထိုကုန်သည်ကြီးကို မြင်တွေ့သောအခါ အလွန်မုန်းတီးစွာ ကြည့်သည်။

“အမလေး.. ဤသူကား အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှချေ။ ဤသူကား မည်သူ့ကိုမျှ မတန်ပေ” ဟု မင်းသမီးက ပြောသည်။

“အမေတော် မင်းသမီး၊ ကျွန်ုပ်ကား ဥဏှဝိဒ ကုန်သည် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ကြိုးစားလုပ်ကိုင်သော်လည်း ကံမကောင်း၍ ဆင်းရဲနေရပါသည်” ဟု ကုန်သည်ကြီးက တုန်လှုပ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

မင်းသမီးသည် ကုန်သည်ကြီး၏ စကားကို မယုံကြည်။ သူသည် ကုန်သည်ကြီးကို ရယ်မောကာ ရှောင်ကွင်း၍ သွားသည်။

“ဟားဟား.. ဤသူကား အလွန်စကားပြောတတ်ပေ၏။ မင်းသမီးကား ဤသူနှင့် မတန်ပေ” ဟု မင်းသမီးက သူမ၏ အစေခံများကို ပြောသည်။

အမတ်များသည် မင်းသမီး၏ အပြုအမူကို ကြားနာသောအခါ အလွန်စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် မင်းသမီးအား ဆုံးမရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားသည်။

အမတ်များသည် မင်းသမီးထံ ချဉ်းကပ်၍ “အမေတော် မင်းသမီး၊ သင့်အား အလွန်ချစ်ခင်မြတ်နိုးသော ပညာရှိတစ်ဦး ရှိပါသည်။ သူကား အလွန်အေးဆေးတည်ငြိမ်သည်။ သူကား အလွန်ပညာတတ်သည်။ သူကား သင့်အား လောက၏ အမှန်တရားကို သင်ကြားပေးလိုပါသည်။” ဟု လျှောက်တင်ကြသည်။

မင်းသမီးသည် ပညာရှိတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရန် သဘောတူသည်။ အမတ်များသည် ပညာရှိတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။ ထိုပညာရှိကား သာမန်သူကဲ့သို့ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာကား အလွန်တောက်ပသည်။ သူ၏ မျက်လုံးကား အလွန်ဉာဏ်ပညာ ပြည့်ဝသည်။

“အမေတော် မင်းသမီး၊ သင်ကား အလွန်လှပပြီး ဂုဏ်အင်ပြည့်စုံသော မိန်းမ ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် သင်ကား မိမိ၏ အလှအပကို အလွန်အထင်ကြီးကာ မောက်မာနေပါသည်။” ဟု ပညာရှိက ဆိုသည်။

“အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကား အမှန်တရားကို သိပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အလှဆုံးသော မိန်းမ ဖြစ်ပါသည်” ဟု မင်းသမီးက မာန်တက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

“အမေတော် မင်းသမီး၊ အလှအပကား အလွန်ခဏတာ ဖြစ်ပါသည်။ အမှန်တကယ် အရေးကြီးသည်ကား မိမိ၏ စိတ်နှလုံး ဖြစ်ပါသည်။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ သနားကြင်နာမှုတို့ကား အလှအပထက် အဖိုးတန်ပါသည်။” ဟု ပညာရှိက ရှင်းပြသည်။

“အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကား နားမလည်ပါ။” ဟု မင်းသမီးက ဆိုသည်။

“အမေတော် မင်းသမီး၊ သင့်အား ဥဏှဝိဒ ကုန်သည်ကြီးကို သတိရစေလိုပါသည်။ သူကား ယနေ့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေသော်လည်း သူကား အလွန်ကြိုးစားလုပ်ကိုင်သူ ဖြစ်ပါသည်။ သူကား အလွန်ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူ ဖြစ်ပါသည်။ မနက်ဖြန် သူကား အောင်မြင်သော ကုန်သည်ကြီး ဖြစ်လာနိုင်ပါသည်။ အလှအပကား တည်မြဲခြင်း မရှိပါ။ သို့သော် ကောင်းသော စိတ်နှလုံးကား ထာဝရ တည်မြဲပါသည်။” ဟု ပညာရှိက ဆိုသည်။

မင်းသမီးသည် ပညာရှိ၏ စကားကို ကြားနာသောအခါ မိမိ၏ အပြုအမူကို သတိရသည်။ သူသည် အလွန် ရှက်ကြောက်သွားသည်။ သူသည် မိမိ၏ မောက်မာမှုကို နောင်တရသည်။

“အရှင်၊ ကျွန်ုပ်မှားပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန် မောက်မာခဲ့ပါ၏။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန် အမှားများခဲ့ပါ၏။” ဟု မင်းသမီးက ဝန်ခံသည်။

“အမေတော် မင်းသမီး၊ နောင်တရခြင်းကား ကောင်းပါသည်။ သို့သော် အရေးကြီးသည်ကား မိမိ၏ အပြုအမူကို ပြောင်းလဲရန် ဖြစ်ပါသည်။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ သနားကြင်နာမှုတို့ကို ကျင့်သုံးပါ။ သို့မှသာ သင်ကား အမှန်တကယ် လှပသော မိန်းမ ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။” ဟု ပညာရှိက အဆုံးအမပေးသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ မင်းသမီးသည် မိမိ၏ မောက်မာမှုကို စွန့်လွှတ်သည်။ သူသည် အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြုမူတတ်လာသည်။ သူသည် လူများကို ကူညီဖေးမသည်။ သူသည် အလှအပထက် စိတ်နှလုံး၏ အလှကို တန်ဖိုးထားတတ်လာသည်။ သူသည် အမှန်တကယ် လှပသော မိန်းမ ဖြစ်လာသည်။