ကဏ္ဍက (Kandaka) Jataka
ကဏ္ဍက (Kandaka) ဇာတ်တော်
မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သကျသာကီဝင်မင်းမျိုးတို့၏ ပြည်တော်ဖြစ်သော ကပိလဝတ်ပြည်ဝယ် သီတင်းသုံးတော်မူနေစဉ်၊ ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးအား မင်းကြီးက အပြင်းအထန် စီရင်ဆုံးမမည်ဖြစ်ကြောင်းကို ကြားသိတော်မူရသဖြင့်၊ ထိုရာဇဝတ်သား၏ အတိတ်ဘဝအကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုရာဇဝတ်သားကား ယခုဘဝတွင် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်၌ သဒ္ဓါတရားထက်သန်သော ပရိသတ်အလယ်ဝယ် အပြစ်ဒဏ်ခံရမည့် အဖြစ်သို့ ရောက်ခဲ့ရခြင်းသည်၊ သူ၏ အတိတ်ဘဝ၌ မကောင်းမှုပြုခဲ့သော အကျိုးဆက်ပင်ဖြစ်ကြောင်းကို ဘုရားရှင်က ကဏ္ဍကဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခြင်းဖြင့် ထင်ရှားစေခဲ့သည်။
အထက်တုန်းက၊ ဗာရဏသီပြည်မှာ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီး စိုးစံတော်မူသည်။ ထိုမင်းကြီးသည် မင်းစည်းစိမ်ကို ခံစားလျက် ရှိသည့်အခါ၊ မင်းကြီး၏ သားတော်ဖြစ်သူ တေဇကုမာရ်မင်းသားသည်၊ အလွန်တရာ သနားကရုဏာစိတ်ရှိပြီးလျှင်၊ တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်သော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ မင်းသားသည် တိုင်းသူပြည်သားတို့၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို အမြဲမပြတ် စဉ်းစားပြီးလျှင်၊ အကြင်သူမဆိုထားနှင့်၊ သနားကရုဏာ မဖြစ်အပ်သော သတ္တဝါအပေါင်းကိုပင်လျှင် မညှင်းဆဲတတ်သော မင်းသားဖြစ်လေသည်။
တစ်နေ့သ၌၊ မင်းသားသည် ပန်းဥယျာဉ်သို့ ထွက်တော်မူသည်။ ထိုအခါ မြင်တော်မူသည်ကား၊ အလုပ်သမားတစ်ဦးသည် စပါးပင်များကို ပြုပြင်နေသည်ကိုပင်။ ထိုအလုပ်သမားကား အလွန်တရာ မိုက်မဲသော သူတစ်ဦးဖြစ်၏။ သူသည် အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ကိုင်နေသည်။ မင်းသားသည် ထိုအလုပ်သမားကို ခေါ်၍ မေးတော်မူသည်။
“အချင်းအလုပ်သမား၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ကိုင်သနည်း။ ဤစပါးပင်တို့သည် တိုင်းသူပြည်သားတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပင် ဖြစ်သည်။ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပေါ့ဆစွာ ပြုမူသနည်း။”
အလုပ်သမားကား၊ ကြောက်လန့်လျက်၊
“အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်ုပ်မှာ အလွန်တရာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးနှင့် သားသမီးတို့မှာ အစာငတ်မွတ်နေကြပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အစာရှာဖွေရန်အတွက် အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ကိုင်ရပါတော့သည်။”
မင်းသားသည်၊ ထိုအလုပ်သမား၏ အဖြစ်ကို ကြားသိတော်မူသောအခါ၊ သနားကရုဏာ ဖြစ်တော်မူသည်။ မင်းသားသည် ထိုအလုပ်သမားအား ငွေကို ပေးသနားတော်မူသည်။ ထို့နောက် မင်းသားသည် အလုပ်သမားအား ဆုံးမတော်မူသည်။
“အချင်းအလုပ်သမား၊ သင်သည် အလွန်တရာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသည်ကို ငါ နားလည်သည်။ သို့ရာတွင် သင်သည် အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်အပ်။ အလုပ်ကို ကြိုးစား၍ လုပ်ကိုင်ရမည်။ အလုပ်ကို ကြိုးစား၍ လုပ်ကိုင်မှသာလျှင် သင်သည် ဆင်းရဲတွင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်။”
အလုပ်သမားကား၊ မင်းသား၏ စကားကို ကြားနာတော်မူသောအခါ၊ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ အလုပ်သမားသည် ကြိုးစား၍ အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်လေသည်။ မင်းသားသည် ထိုအလုပ်သမားအား အမြဲမပြတ် စောင့်ရှောက်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအလုပ်သမားသည် ဆင်းရဲတွင်းမှ လွတ်မြောက်၍ သာယာဝပြောစွာ အသက်မွေးနိုင်လေသည်။
တစ်နေ့သ၌၊ မင်းသားသည် ပန်းဥယျာဉ်သို့ ထွက်တော်မူသည်။ ထိုအခါ မြင်တော်မူသည်ကား၊ အလုပ်သမားတစ်ဦးသည် စပါးပင်များကို ပြုပြင်နေသည်ကိုပင်။ ထိုအလုပ်သမားကား အလွန်တရာ မိုက်မဲသော သူတစ်ဦးဖြစ်၏။ သူသည် အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ကိုင်နေသည်။ မင်းသားသည် ထိုအလုပ်သမားကို ခေါ်၍ မေးတော်မူသည်။
“အချင်းအလုပ်သမား၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ကိုင်သနည်း။ ဤစပါးပင်တို့သည် တိုင်းသူပြည်သားတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပင် ဖြစ်သည်။ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပေါ့ဆစွာ ပြုမူသနည်း။”
အလုပ်သမားကား၊ ကြောက်လန့်လျက်၊
“အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်ုပ်မှာ အလွန်တရာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးနှင့် သားသမီးတို့မှာ အစာငတ်မွတ်နေကြပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အစာရှာဖွေရန်အတွက် အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ကိုင်ရပါတော့သည်။”
မင်းသားသည်၊ ထိုအလုပ်သမား၏ အဖြစ်ကို ကြားသိတော်မူသောအခါ၊ သနားကရုဏာ ဖြစ်တော်မူသည်။ မင်းသားသည် ထိုအလုပ်သမားအား ငွေကို ပေးသနားတော်မူသည်။ ထို့နောက် မင်းသားသည် အလုပ်သမားအား ဆုံးမတော်မူသည်။
“အချင်းအလုပ်သမား၊ သင်သည် အလွန်တရာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသည်ကို ငါ နားလည်သည်။ သို့ရာတွင် သင်သည် အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်အပ်။ အလုပ်ကို ကြိုးစား၍ လုပ်ကိုင်ရမည်။ အလုပ်ကို ကြိုးစား၍ လုပ်ကိုင်မှသာလျှင် သင်သည် ဆင်းရဲတွင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်။”
အလုပ်သမားကား၊ မင်းသား၏ စကားကို ကြားနာတော်မူသောအခါ၊ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ အလုပ်သမားသည် ကြိုးစား၍ အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်လေသည်။ မင်းသားသည် ထိုအလုပ်သမားအား အမြဲမပြတ် စောင့်ရှောက်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအလုပ်သမားသည် ဆင်းရဲတွင်းမှ လွတ်မြောက်၍ သာယာဝပြောစွာ အသက်မွေးနိုင်လေသည်။
အလားတူပင်၊ ဗာရဏသီပြည်တွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် အုပ်ချုပ်စိုးစံတော်မူသည်။ ထိုမင်းကြီးသည် တေဇကုမာရ်မင်းသားကဲ့သို့ သနားကရုဏာစိတ်ရှိသည် မဟုတ်ချေ။ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးကား အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ မင်းကြီးသည် တိုင်းသူပြည်သားတို့ကို ညှင်းဆဲနှိပ်စက်လေ့ ရှိသည်။
တစ်နေ့သ၌၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးအား အပြင်းအထန် စီရင်ဆုံးမမည် ဖြစ်သည်။ ထိုရာဇဝတ်သားကား ယခင်ဘဝတွင် အလုပ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူကား အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုဘဝတွင် အပြစ်ဒဏ် ခံရလေသည်။
မင်းကြီးသည်၊ ထိုရာဇဝတ်သားအား ခေါ်တော်မူသည်။
“အချင်းရာဇဝတ်သား၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မိုက်မဲစွာ ပြုမူသနည်း။ သင်သည် အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုဘဝတွင် သင်သည် အပြစ်ဒဏ် ခံရလေသည်။”
ရာဇဝတ်သားကား၊ ကြောက်လန့်လျက်၊
“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်မှာ အလွန်တရာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးနှင့် သားသမီးတို့မှာ အစာငတ်မွတ်နေကြပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အစာရှာဖွေရန်အတွက် အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ကိုင်ရပါတော့သည်။”
မင်းကြီးကား၊ မညှာမတာ ဖြစ်သည်။ မင်းကြီးသည် ထိုရာဇဝတ်သားအား အပြင်းအထန် စီရင်ဆုံးမလေသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုရာဇဝတ်သားသည် အလွန်တရာ နာကျင်ခံခက်ရလေသည်။
ဤသို့လျှင်၊ ကဏ္ဍကဇာတ်သည်၊ မကောင်းမှုပြုခဲ့သော အကျိုးဆက်ကို ထင်ရှားစေသည်။ အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ကိုင်သူသည်၊ နောင်ဘဝ၌ အပြစ်ဒဏ် ခံရမည် ဖြစ်သည်။ အလုပ်ကို ကြိုးစား၍ လုပ်ကိုင်သူသည်၊ သာယာဝပြောစွာ အသက်မွေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
မြတ်စွာဘုရားရှင်သည်၊ ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူပြီးလျှင်၊
“အကြင်သူသည် အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ကိုင်၏။ ထိုသူသည် နောင်ဘဝ၌ အပြစ်ဒဏ် ခံရမည်။ အကြင်သူသည် အလုပ်ကို ကြိုးစား၍ လုပ်ကိုင်၏။ ထိုသူသည် သာယာဝပြောစွာ အသက်မွေးနိုင်မည်။”ဟု ဟောကြားတော်မူသည်။
ဘဝတ္တ (ဘဝတ္တ)
အလုပ်ကို ကြိုးစား၍ လုပ်ကိုင်ရမည်။ အလုပ်ကို ကြိုးစား၍ လုပ်ကိုင်မှသာလျှင် ဆင်းရဲတွင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်။ အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ကိုင်သူသည်၊ နောင်ဘဝ၌ အပြစ်ဒဏ် ခံရမည်။
ဘုရားလောင်း၏ ပါရမီ
မေတ္တာပါရမီ (Metta Baramee - ချစ်ခြင်းမေတ္တာ) - ဘုရားလောင်းသည် တေဇကုမာရ်မင်းသားအဖြစ်ဖြင့် ဆင်းရဲသားအလုပ်သမားအား သနားကရုဏာပြု၍ ကူညီထောက်ပံ့ခြင်းဖြင့် မေတ္တာပါရမီကို ပြသခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ လိုအပ်သူများအပေါ်၌ ကရုဏာနှင့် နားလည်မှု၏ အရေးကြီးပုံကို ဖော်ပြသည်။
— In-Article Ad —
💡သင်ခန်းစာ
အလုပ်ကို ကြိုးစား၍ လုပ်ကိုင်ရမည်။ အလုပ်ကို ကြိုးစား၍ လုပ်ကိုင်မှသာလျှင် ဆင်းရဲတွင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်။ အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ကိုင်သူသည်၊ နောင်ဘဝ၌ အပြစ်ဒဏ် ခံရမည်။
ပါရမီ: မေတ္တာပါရမီ (Metta Baramee - ချစ်ခြင်းမေတ္တာ) - ဘုရားလောင်းသည် တေဇကုမာရ်မင်းသားအဖြစ်ဖြင့် ဆင်းရဲသားအလုပ်သမားအား သနားကရုဏာပြု၍ ကူညီထောက်ပံ့ခြင်းဖြင့် မေတ္တာပါရမီကို ပြသခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ လိုအပ်သူများအပေါ်၌ ကရုဏာနှင့် နားလည်မှု၏ အရေးကြီးပုံကို ဖော်ပြသည်။
— Ad Space (728x90) —
စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်များ
492Pakiṇṇakanipātaသီလရှိသော သိန်းငှက်
သီလရှိသော သိန်းငှက်ကဿပဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်အခါက ဖြစ်၏။ ဟိမဝန္တာတောကြီး၏ အရှေ့တောင်အရပ်တွင် ကြီးမားလှသ...
💡 သီလသည် အခြားသူများကို ကူညီဖေးမရန် လှုံ့ဆော်ပေးပြီး ဘဝကို ပိုမို အဓိပ္ပာယ်ရှိစေသည်။
186Dukanipātaကကုသန် ဇာတ်တော်
ကကုသန် ဇာတ်တော် မြတ်စွာဘုရားရှင် ကကုသန်ဘုရားရှင်လက်ထက်တော်အခါက၊ ရာဇဂြိုဟ်ပြည်ကြီးတွင် နန်းထိုက...
💡 အလှူဒါန ပြုလုပ်ခြင်းသည် မိမိ၏ ကံကို မြှင့်တင်ပေးပြီး၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ပေး၏။
254Tikanipātaမျောက်နှင့် ဥစ္စာရှင်
မျောက်နှင့် ဥစ္စာရှင် (နိဒါန်း) ကောသလမင်းကြီး၏ နန်းတော်တွင် မင်းကြီးအပြင် မင်းသမီး၊ အမတ်၊ ပုရောဟ...
💡 အမနာလိုဝန်တိုတတ်သော စိတ်ထားသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသာ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေ၏။ သနားကရုဏာစိတ်ထား ရှိခြင်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုနှင့် အခြားသူများကို ပျော်ရွှင်စေ၏။
172Dukanipātaသဉ္ဎဝဇာတ်တော် (သောဎကျေးနံမည်)
အလွန်ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာက မဂဓတိုင်းပြည်၌ ဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်ထွန်းကားလျက် မင်းတရားကြီး ပိମ୍ဗိသာရ၏ ...
💡 သစ္စာရှိခြင်းနှင့် သတ္တိရှိခြင်းသည် အမြဲတမ်း ချီးမြှင့်ခြင်းကို ခံရသည်။
153Dukanipātaယုန်မင်းနှင့်ကျား (The Rabbit King and the Tiger)
ယုန်မင်းနှင့်ကျားရှေးရှေးတုန်းက အာတေနတိုင်းကြီးတစ်ခုတွင် အလွန်ကျယ်ပြန့်သော တောအုပ်ကြီးတစ်ခု ရှိခဲ့သည...
💡 အင်အားကြီးမားရုံဖြင့် မလုံလောက်ပါ။ ဥာဏ်ပညာသည် မည်သည့်ရန်သူကိုမဆို အနိုင်ယူနိုင်စေသည်။ အချင်းချင်း ကူညီဖေးမခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။
233Dukanipātaမဟာပဒုမမင်းနှင့် ဥဒေါင်း
မဟာပဒုမမင်းနှင့် ဥဒေါင်း ဒေဝဒဟနဂိုရ်ပြည်၏ ရွှေနန်းတော်ကြီးတွင် မဟာပဒုမမင်းတရားကြီးသည် နန်းစံတော်မူလ...
💡 ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် သစ္စာတရားသည် အောင်မြင်မှု၏ အဓိကသော့ချက်များ ဖြစ်သည်။
— Multiplex Ad —