မေခလ (Me-khala) Jataka

မေခလ (Me-khala) Jataka

ရှေးအသင်္ခေယျာ ကမ္ဘာကလွန်ခဲ့သောအခါ ဘုရားအလောင်းတော်သည် မေခလ အမည်ရှိသော ဥဒေါင်းမင်း ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုမင်းသည် ရွှေရောင်အတောင်ပံများဖြင့် လှပသော ဥဒေါင်းမင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကျွမ်းကျင်စွာ ပျံသန်းနိုင်၏။ ဥဒေါင်းမင်းသည် အလွန်သနားကြင်နာတတ်ပြီး၊ မည်သူ့ကိုမျှ မထိခိုက်စေလို။ ၎င်း၏ ဥဒေါင်းအုပ်သည် ကမ္ဘာ့အလယ်ခေါင်တွင် ရှိသော ရွှေတောင်ကြီး၏ ကျက်သရေဆောင်သော သစ်ပင်ကြီးများကြားတွင် နေထိုင်ကြ၏။

တစ်နေ့သောအခါ၊ ရွာတစ်ရွာတွင် အလွန်ကြမ်းတမ်းရက်စက်သော ဆရာတစ်ဦး ရှိ၏။ သူ၏တပည့်များမှာ အလွန်ကြောက်ရွံ့ကြ၏။ ထိုဆရာသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ရှိပြီး၊ ပစ္စည်းဥစ္စာကို အလွန်လိုလား၏။ သူသည် ၎င်း၏တပည့်များကို အလွန်ခက်ထန်စွာ ဆုံးမပြီး၊ မည်သည့်အမှားကိုမျှ ခွင့်မလွှတ်။ ထိုဆရာသည် ၎င်း၏တပည့်များကို အမြဲတမ်း ပစ္စည်းဥစ္စာရှာဖွေရန် လှုံ့ဆော်၏။

ထိုဆရာ၏ တပည့်တစ်ဦးသည် အလွန်သနားကြင်နာတတ်သော စိတ်ရှိ၏။ သူသည် ၎င်း၏ဆရာ၏ ကြမ်းတမ်းသော အပြုအမူကို မကြိုက်။ တစ်နေ့တွင် သူသည် တောထဲသို့ သွား၍ ပန်းများ ဆွတ်ခူးပြီး၊ ၎င်းတို့ကို အလှဆင်လို၏။ သူသည် ဥဒေါင်းမင်း နေထိုင်ရာ ရွှေတောင်သို့ ရောက်သွား၏။

ဥဒေါင်းမင်းသည် တပည့်ကို မြင်လျှင်၊ သူ့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆို၏။ ဥဒေါင်းမင်းသည် တပည့်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိတ်ကို သဘောကျ၏။ ဥဒေါင်းမင်းက “အမောင်၊ မင်းကို ငါတွေ့ရသည်မှာ ဝမ်းသာ၏။ မင်းအကြောင်းကို ငါသိ၏။” ဟု ဆို၏။

တပည့်က “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ဆရာ၏ ကြမ်းတမ်းသော အပြုအမူကို မကြိုက်။ ကျွန်ုပ်သည် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်လို၏။” ဟု ပြန်ပြော၏။

ဥဒေါင်းမင်းက “ကောင်းပြီ၊ အမောင်။ မင်းကို ငါကူညီမည်။ မင်းကို ငါ့အနားတွင် ထားမည်။” ဟု ဆို၏။

ထို့နောက် ဥဒေါင်းမင်းသည် တပည့်ကို ၎င်း၏ဥဒေါင်းအုပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။ ဥဒေါင်းအုပ်သည် တပည့်ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုကြ၏။ တပည့်သည် ဥဒေါင်းများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်၏။ သူသည် ဥဒေါင်းများ၏ အပြုအမူကို လေ့လာပြီး၊ သနားကြင်နာတတ်သော စိတ်ကို တိုးပွားစေ၏။

တစ်နေ့တွင်၊ ထိုရွာမှ လူတစ်ဦးသည် တောထဲသို့ သွား၍ ဥဒေါင်းများကို ဖမ်းရန် ကြိုးစား၏။ သူသည် ဥဒေါင်းမင်းကို မြင်လျှင်၊ သူ့ကို ဖမ်းရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော် ဥဒေါင်းမင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်း၍ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွား၏။

ထိုလူသည် ဥဒေါင်းမင်းကို မဖမ်းနိုင်။ သူသည် ဒေါသထွက်၍ ဥဒေါင်းအုပ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော် ဥဒေါင်းအုပ်သည် ပျံသန်း၍ လွတ်မြောက်ကြ၏။

ထိုလူသည် မအောင်မြင်။ သူသည် ရွာသို့ ပြန်၍ ဥဒေါင်းမင်းအကြောင်းကို ရွာသားများအား ပြော၏။ ရွာသားများက ဥဒေါင်းမင်းကို ဖမ်းရန် စီစဉ်ကြ၏။

ဥဒေါင်းမင်းသည် ရွာသားများ၏ အစီအစဉ်ကို သိ၏။ သူသည် ၎င်း၏ဥဒေါင်းအုပ်ကို စုဝေးစေပြီး၊ “အမောင်တို့၊ ငါတို့သည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရမည်။ ဤရွာသားများသည် ငါတို့ကို မုန်းတီးကြ၏။” ဟု ဆို၏။

ဥဒေါင်းအုပ်သည် ဥဒေါင်းမင်းကို လိုက်နာကြ၏။ သူတို့သည် အခြားအရပ်သို့ ပျံသန်း၍ အသစ်သော နေရာတွင် နေထိုင်ကြ၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဥဒေါင်းမင်းသည် ၎င်း၏ဥဒေါင်းအုပ်ကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်၏။ သူသည် ၎င်း၏သနားကြင်နာတတ်သော စိတ်ကို တိုးပွားစေပြီး၊ မည်သူ့ကိုမျှ မထိခိုက်စေလို။

ထိုရွာသို့ ရောက်လာသော တပည့်သည် ဥဒေါင်းမင်း၏ အပြုအမူကို ကြည့်၍ ပို၍ အသိတရားရ၏။ သူသည် ၎င်း၏ဆရာထံသို့ ပြန်သွားပြီး၊ ၎င်း၏ဆရာအား ဥဒေါင်းမင်း၏ သနားကြင်နာတတ်သော စိတ်ကို ပြောပြ၏။

ဆရာသည် တပည့်၏စကားကို ကြားလျှင်၊ သူ၏စိတ်သည် ပြောင်းလဲ၏။ သူသည် ၎င်း၏ကြမ်းတမ်းသော အပြုအမူကို ရှက်ကြောက်၏။ သူသည် ၎င်း၏တပည့်များနှင့် သနားကြင်နာစွာ ဆက်ဆံ၏။

ဤဇာတ်တော်တွင် ဘုရားအလောင်းတော်သည် ဥဒေါင်းမင်းအဖြစ် သနားကြင်နာတတ်သော စိတ်ကို ထင်ရှားပြတော်မူ၏။ သူသည် ၎င်း၏အုပ်စုကို ကာကွယ်ပြီး၊ မည်သူ့ကိုမျှ မထိခိုက်စေလို။ သူ၏ကောင်းသော စိတ်ထားသည် အခြားသူများအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိပြီး၊ သူတို့၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲစေ၏။