ဒုက္ခိတ ဇာတ်တော်

ဒုက္ခိတ ဇာတ်တော်

ရှေးအခါက ကောသလတိုင်း၊ သာဝတ္ထိမြို့တွင် ဒုက္ခိတ အမည်ရှိသော အမတ်တစ်ဦး ရှိ၏။ သူသည် အလွန်ပင် ပညာရှိပြီး၊ မင်းကြီး၏ အကြံပေးအရာရှိအဖြစ် ထမ်းရွက်၏။ သို့သော် ဒုက္ခိတကား အလွန်ပင် ဆင်းရဲမွဲတေ၏။ သူ၏ မိသားစုသည် နေ့စဉ် အစာငတ်ခံကာ နေထိုင်ရ၏။ သူသည် အမြဲတမ်း စီးပွားရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရသော်လည်း၊ မအောင်မြင်ခဲ့။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးသည် အမတ် ဒုက္ခိတ၏ အဖြစ်ကို သိတော်မူ၏။ မင်းကြီးကား ဒုက္ခိတကို အလွန်ပင် ချစ်ခင်လေးစား၏။ မင်းကြီးသည် ဒုက္ခိတကို ခေါ်ယူ၍ မေး၏။ “အမတ် ဒုက္ခိတ၊ သင်ကား အဘယ်ကြောင့် အမြဲတမ်း စိတ်မချမ်းသာဖြစ်နေသနည်း။ သင်ကား အဘယ်ကြောင့် အမြဲတမ်း ဆင်းရဲမွဲတေနေသနည်း။”

ဒုက္ခိတသည် မင်းကြီးကို ဦးခိုက်၍ ပြန်လည်လျှောက်တင်၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် ပညာရှိသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်ကား မိမိ၏ ကံကြောင့် အလွန်ပင် ဆင်းရဲမွဲတေ၏။ ကျွန်ုပ်ကား အမြဲတမ်း စီးပွားရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရသော်လည်း၊ မအောင်မြင်ခဲ့။”

မင်းကြီးသည် ဒုက္ခိတ၏ စကားကို ကြားရသော် စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်၏။ မင်းကြီးသည် ဒုက္ခိတကို ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ မင်းကြီးသည် ဒုက္ခိတအား အလုပ်တစ်ခုကို ပေး၏။ ထိုအလုပ်ကား မြို့အပြင်ဘက်တွင် အသစ်သော ကုန်သွယ်ရေးစခန်းတစ်ခုကို တည်ထောင်ရန် ဖြစ်၏။ မင်းကြီးသည် ဒုက္ခိတအား အများအပြားသော ရွှေငွေကို ပေး၍ အလုပ်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်စေရန် မှာကြား၏။

ဒုက္ခိတသည် မင်းကြီး၏ အမိန့်ကို နာခံ၍ အလုပ်ကို ကြိုးစားပြုလုပ်၏။ သူသည် အလွန်ပင် ကြိုးစားသော်လည်း၊ သူ၏ ကံကြမ္မာကြောင့် အလုပ်မှာ အောင်မြင်မှု မရခဲ့။ သူကား အလွန်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်း၏။ သူသည် မိမိ၏ အဖြစ်ကို မင်းကြီးထံ သွားရောက်၍ လျှောက်တင်၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်ကား မိမိ၏ ကံကြောင့် အောင်မြင်မှု မရခဲ့။”

မင်းကြီးသည် ဒုက္ခိတ၏ အဖြစ်ကို ကြားရသော် အလွန်ပင် သနားကရုဏာ ဖြစ်၏။ မင်းကြီးသည် ဒုက္ခိတကို ခေါ်ယူ၍ ဆုံးမ၏။ “အမတ် ဒုက္ခိတ၊ သင်ကား အလွန်ပင် ပညာရှိသော်လည်း၊ သင်ကား မိမိ၏ ကံကိုသာ အားကိုး၏။ ကံကား အလွန်ပင် မသေချာ။ သင်ကား ကြိုးစားခြင်းကို ပိုမို ပြုလုပ်ရမည်။”

မင်းကြီးသည် ဒုက္ခိတအား တရားကို ဟောကြား၏။ ဘုရားရှင်ကား ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။ “ကံကား အလွန်ပင် မသေချာ။ ကြိုးစားခြင်းကား အမြဲတမ်း အောင်မြင်မှုပေး၏။ သင်ကား မိမိ၏ ပညာကို အသုံးချ၍ အမြဲတမ်း ကြိုးစားရမည်။”

ဒုက္ခိတသည် ဘုရားရှင်၏ တရားကို နာခံ၍ မိမိ၏ အမှားကို နားလည်လေ၏။ သူသည် ဘုရားရှင်အား ဦးခိုက်၍ ပြန်လည်လျှောက်တင်၏။ “ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်မြတ်ကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား မှားပါ၏။ ကျွန်ုပ်ကား မိမိ၏ ကံကိုသာ အားကိုးခဲ့၏။ ကျွန်ုပ်ကား ယခုမှစ၍ အမြဲတမ်း ကြိုးစားပါမည်။”

ဒုက္ခိတသည် ဘုရားရှင်၏ ဆုံးမစကားကို နာခံ၍ မိမိ၏ ပညာကို အသုံးချကာ အမြဲတမ်း ကြိုးစားလေ၏။ သူသည် အသစ်သော စီးပွားရေးကို တည်ထောင်၏။ သူကား အလွန်ပင် ကြိုးစားသဖြင့် အောင်မြင်မှု ရရှိ၏။ သူ၏ မိသားစုကား ဆင်းရဲမွဲတေမှုမှ ကင်းလွတ်လာ၏။ ဒုက္ခိတကား နောက်ဆုံးတွင် ပညာရှိပြီး၊ စီးပွားရေးတွင် အောင်မြင်သော အမတ်တစ်ဦး ဖြစ်လာ၏။