နဠိရဇာတ်တော်

ကမ္ဘာလွန်ခဲ့သောအခါ မဂဓတိုင်း ရာဇဂြိုဟ်ပြည်ကြီးတွင် ဘုရင်ပိမ္ဗိသာရမင်းတရားကြီး စိုးစံတော်မူသည်။ ထိုမင်းတရားကြီးသည် သာသနာတော်ကို ကြည်ညို၍ တရားနှင့်အညီ မင်းပြုတော်မူသည်။ ထိုအခါ ဘုရားလောင်းသည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သူဌေးကြီး၏သားအဖြစ် လူ့ဘဝကို ခံယူသည်။ သူ၏အမည်ကား သုဇာတ ဖြစ်သည်။ သုဇာတသည် မွေးကတည်းကပင် ကိုယ်ခန္ဓာလှပ၍ အလွန်အဆင်းလှသည်။ အရွယ်ရောက်သောအခါ ပညာဉာဏ်နှင့် ပြည့်စုံ၍ အလွန်ထက်မြက်သည်။ မိဘတို့၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးခြင်းကို ခံရ၍ လူအများတို့၏ လေးစားကြည်ညိုခြင်းကို ခံရသည်။ တစ်နေ့သောအခါ သုဇာတသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော သားအဖနှစ်ဦးကို တွေ့မြင်ရသည်။ ထိုသားအဖနှစ်ဦးသည် အလွန်ဆင်းရဲတွင်းနင်းဖြစ်ကြသည်။ သားဖြစ်သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဆံပင်တို့ကို ဆွဲနှုတ်၍ ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း သားဖြစ်သူ၏ ဆံပင်တို့ကို ဆွဲနှုတ်နေကြသည်။ သုဇာတသည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မြင်တွေ့သောအခါ အလွန်အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည်။ သုဇာတသည် မေးမြန်းရာ ထိုသားအဖနှစ်ဦးက ဤသို့ပြောကြကုန်သည်။ "အရှင်လောင်းတော် ကျွန်ုပ်တို့သည် အလွန်ဆင်းရဲကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၌ စားသောက်ရန် ဆန်တစ်စေ့တစ်ဆောင်းမျှပင် မရှိ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ဦး၏ဆံပင်ကို တစ်ဦး ဆွဲနှုတ်၍ အသက်မွေးကြရသည်။" သုဇာတသည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ကြားသိသောအခါ မဟာကရုဏာစိတ်တော် ပွားများတော်မူသည်။ သုဇာတသည် ထိုသားအဖနှစ်ဦးအား အဝတ်တန်ဆာနှင့် စားသောက်ဖွယ်ရာတို့ကို လှူဒါန်းတော်မူသည်။ ထို့နောက် သုဇာတသည် မင်းကြီးထံသို့ သွားရောက်၍ ဤသို့လျှောက်ထားတော်မူသည်။ "အရှင်မင်းတရားကြီး ကျွန်ုပ်သည် အရှင်မင်းတရားကြီး၏ မင်းနေပြည်တော်တွင် နေထိုင်လျက်ပင် ဆင်းရဲသားတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မြင်တွေ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဤသို့သော ဆင်းရဲဒုက္ခကို မမြင်လိုတော့ပါ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် မင်းနေပြည်တော်မှ ထွက်ခွာ၍ တောအရပ်သို့ သွားရောက် နေထိုင်ပါမည်။" ဘုရင်ပိမ္ဗိသာရမင်းတရားကြီးသည် သုဇာတ၏ လျှောက်ထားချက်ကို ကြားသိသောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ သုဇာတအား အစီးအနင်း၊ အဝတ်တန်ဆာနှင့် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးတို့ကို ပေးသနားတော်မူသည်။ ထို့နောက် သုဇာတသည် မင်းကြီးထံမှ ခွင့်ပြုချက်ကို ရယူ၍ တောအရပ်သို့ ထွက်ခွာတော်မူသည်။ တောအရပ်သို့ ရောက်သောအခါ သုဇာတသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အောက်သို့ ဝင်ရောက်၍ နေတော်မူသည်။ သုဇာတသည် သစ်ပင်မှ ကျသော သစ်သီးတို့ကို စားသောက်၍ အသက်မွေးတော်မူသည်။ တစ်နေ့သောအခါ သုဇာတသည် ထိုတောအရပ်သို့ မင်းကြီး၏ မင်းချင်းများ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုမင်းချင်းများသည် သုဇာတအား ဤသို့လျှောက်ထားကြကုန်သည်။ "အရှင်လောင်းတော် အရှင်မင်းတရားကြီးသည် အရှင်လောင်းတော်အား အလွန်ချစ်ခင်တော်မူသည်။ အရှင်မင်းတရားကြီးသည် အရှင်လောင်းတော်အား အလွန်လွမ်းဆွတ်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် အရှင်မင်းတရားကြီးသည် ကျွန်ုပ်တို့အား အရှင်လောင်းတော်အား ခေါ်ဆောင်ခဲ့ရန် စေလွှတ်တော်မူသည်။" သုဇာတသည် မင်းချင်းများ၏ လျှောက်ထားချက်ကို ကြားသိသောအခါ မင်းကြီးထံသို့ ပြန်လည်ကြွချီတော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် သုဇာတအား ပြန်လည်ကြွချီလာသည်ကို မြင်တွေ့သောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် သုဇာတအား အစီးအနင်း၊ အဝတ်တန်ဆာနှင့် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးတို့ကို ပေးသနားတော်မူသည်။ ထို့နောက် သုဇာတသည် မင်းကြီး၏ အနီးအပါးတွင် နေထိုင်တော်မူသည်။ ဤသို့လျှင် ဘုရားလောင်းသည် သတ္တဝါတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မြင်တွေ့သောအခါ မဟာကရုဏာစိတ်တော် ပွားများတော်မူ၍ သတ္တဝါတို့ကို ကယ်တင်တော်မူသည်။ ဤဇာတ်တော်မှ ရရှိသော အကျိုးအမြတ်ကား - မိမိ၏အကျိုးကိုသာ မကြည့်ဘဲ အများ၏အကျိုးကိုလည်း ကြည့်ရှုသင့်ကြောင်း၊ သနားကြင်နာစိတ်ထားရှိသင့်ကြောင်း ဖြစ်သည်။