မျောက်မင်းနှင့်ခရု (The Monkey King and the Snail)

မျောက်မင်းနှင့်ခရု

ရှေးရှေးတုန်းက အာတေနမင်းသားများ စိုးစံတော်မူသော အာတေနတိုင်းကြီးတစ်ခုတွင် အလွန်အမင်း စိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိခဲ့သည်။ ထိုသစ်ပင်ကြီးမှာ အလွန်မြင့်မားလှပြီး အကိုင်းအခက်များကား ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသည်။ ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ အထက်ဆုံးသော အကိုင်းတွင် မျောက်မင်းတစ်ပါး စိုးစံတော်မူ၏။ သူ၏အမည်ကား နန္ဒမဟုတ်၊ ကောဏ္ဍညမဟုတ်၊ ဒေဝမဟုတ်၊ ပေနမဟုတ်။ သူ၏အမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြ။ သို့သော် ထိုမျောက်မင်းကား အလွန်အသက်ရှည်လှပြီး ဥာဏ်ပညာထက်မြက်လှသည်။ သူသည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သစ်သီးများကို စားသောက်လျက် အနားယူနေ၏။

ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ အောက်ခြေတွင် ကမ္ဘာဦးကျောက်ခဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြစ်တစ်စင်း စီးဆင်းလျက်ရှိ၏။ ထိုမြစ်၏ ကမ်းစပ်တွင် ခရုတစ်ကောင် နေထိုင်၏။ သူ၏အမည်ကား ဒေဝမဟုတ်၊ နန္ဒမဟုတ်၊ သေနကမဟုတ်၊ ကောဏ္ဍညမဟုတ်။ သူ၏အမည်ကို မည်သူမျှ မမှတ်မိကြ။ သူသည် အလွန်နှေးကွေးလှပြီး တစ်နေ့လျှင် တစ်လက်မခန့်သာ သွားနိုင်၏။ သူ၏အိမ်မှာ သူ၏ခရုခွံဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်စိတ်ရှည်လှပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ အလျင်အမြန် မပြုလုပ်တတ်။

တစ်နေ့သောအခါတွင် မျောက်မင်းသည် မိမိ၏ သစ်သီးများကို စားသောက်ပြီးနောက်၊ အလွန်ငြီးငွေ့လာ၏။ သူသည် အောက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ခရုအား မြင်ရ၏။ ခရုသည် မနက်အစောကြီးမှ စတင်၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း သစ်ပင်ကြီး၏ အောက်ခြေသို့ ကူးခတ်နေ၏။ မျောက်မင်းသည် ခရုအား မြင်ရသောအခါ ပြုံး၏။ “ဟာ... ဟိုမှာ ဘာကြီးလဲ။ အလွန်နှေးကွေးလှချည်လား။ သူ တစ်နေ့မှာ ဒီသစ်ပင်ကြီးကို တက်နိုင်ပါ့မလား။” ဟု တွေး၏။

မျောက်မင်းသည် ခရုအား အနောက်ကွယ်မှ ရေခဲတုံးများဖြင့် ပစ်ခတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သူသည် ရေခဲတုံးများကို ကောက်ယူ၍ ခရုအား ပစ်ချလိုက်၏။ ရေခဲတုံးများသည် ခရု၏ အိမ်ခွံကို ထိမှန်၏။ ခရုသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် မိမိ၏ ခေါင်းကို ခရုခွံထဲသို့ ပြန်လည် ဆွဲသွင်းလိုက်၏။

မျောက်မင်းသည် ခရု၏ အပြုအမူကို မြင်ရသောအခါ ရယ်မော၏။ “ဟာ... မင်းက ဘာဖြစ်တာလဲ။ ငါ့ကို မကြောက်ဘူးလား။ ငါက မင်းကို ဘာမှ မလုပ်ဘူး။” ဟု ခေါ်၏။ ခရုသည် မိမိ၏ ခေါင်းကို ခရုခွံထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ထုတ်လိုက်၏။ သူသည် မျောက်မင်းအား ကြည့်၏။ “အရှင် မျောက်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်နှေးကွေးလှပါသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် အလွန်စိတ်ရှည်လှပါသည်။ သင်သည် ကျွန်ုပ်ကို မည်သည့်အခါမျှ အနိုင်ကျင့်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။” ဟု ပြော၏။

မျောက်မင်းသည် ခရု၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်၏။ ခရုကား မည်သည့်အရာကိုမျှ အလျင်အမြန် မပြုလုပ်တတ်သော်လည်း၊ စိတ်ရှည်ခြင်းဖြင့် မျောက်မင်းအား တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ မျောက်မင်းသည် မိမိ၏ အမှားကို နားလည်၏။ သူသည် အလွန်အင်အားကြီးမားသော်လည်း ဥာဏ်ပညာနည်းပါးကြောင်းကို သိ၏။

“အရှင် ခရုမင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးခဲ့မိပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်မိုက်မဲသောသူ ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို မည်သည့်အခါမျှ မနှောင့်ယှက်ပါ။” ဟု တောင်းပန်၏။ ခရုသည် မျောက်မင်း၏ တောင်းပန်မှုကို လက်ခံ၏။ “အရှင် မျောက်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါမည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို တောင်းပန်လိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်နှေးကွေးလှပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သစ်ပင်ကြီး၏ အထက်ဆုံးသို့ မည်သည့်အခါမျှ မရောက်နိုင်ပါ။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိရန် အလွန်တောင့်တနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကို ကူညီပေးပါမည်လား။” ဟု တောင်းပန်၏။

မျောက်မင်းသည် ခရု၏ အခြေအနေကို မြင်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန်သနားကရုဏာ ဖြစ်လာ၏။ သူသည် ခရုအား ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ “အရှင် ခရုမင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကူညီပါမည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို သစ်ပင်ကြီး၏ အထက်ဆုံးသို့ ပို့ဆောင်ပေးပါမည်။” ဟု ပြော၏။

ထို့နောက် မျောက်မင်းသည် ခရုအား မိမိ၏ ကျောပေါ်သို့ တက်ခိုင်း၏။ ခရုသည် မျောက်မင်း၏ ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်၏။ မျောက်မင်းသည် အလွန်လျင်မြန်စွာဖြင့် သစ်ပင်ကြီး၏ အထက်ဆုံးသို့ ခရုအား ပို့ဆောင်ပေး၏။ ခရုသည် ထိုနေရာမှ အောက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်လှပသော မြင်ကွင်းကို မြင်ရ၏။ သူသည် အလွန်ကျေနပ်သွား၏။

“အရှင် မျောက်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား အမြဲတစေ ကျေးဇူးတင်ပါမည်။ ကျွန်ုပ်သည် သစ်ပင်ကြီး၏ အထက်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ပါသည်။” ဟု ပြော၏။

ထို့နောက် မျောက်မင်းသည် ခရုအား ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေး၏။ ထိုနေ့မှစ၍ မျောက်မင်းနှင့် ခရုသည် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာ၏။ မျောက်မင်းသည် ခရုအား အစာလိုအပ်သည့်အခါတိုင်း ကူညီပေး၏။ ခရုသည်လည်း မျောက်မင်းအား သူ၏ ဥာဏ်ပညာဖြင့် အကြံဉာဏ်များ ပေး၏။ ထိုသစ်ပင်ကြီးကား ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့် မျောက်မင်း၊ ခရု၊ နှင့် အခြားသော သတ္တဝါများ အားလုံး ဘေးကင်းစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြ၏။ မျောက်မင်းသည် စိတ်ရှည်ခြင်းနှင့် ဥာဏ်ပညာ၏ အရေးကြီးပုံကို နားလည်ခဲ့သည်။