ငါးမင်းနှင့်ကျား (The King of Fish and the Tiger)

ငါးမင်းနှင့်ကျား

ရှေးရှေးအခါက ပဒေသရာဇ်တိုင်းကြီးတစ်ခုတွင် မဟာနဒီမြစ်ကြီးတစ်ခု စီးဆင်းလျက်ရှိ၏။ ထိုမြစ်ကြီးကား အလွန်ကျယ်ပြန့်၍ ရေအလွန်များလှသည်။ ထိုမြစ်၏ အနက်ဆုံးသော အပိုင်းတွင် ငါးမင်းတစ်ပါး စိုးစံတော်မူ၏။ သူ၏အမည်ကား နန္ဒမဟုတ်၊ သေနကမဟုတ်၊ ကောဏ္ဍညမဟုတ်၊ ဒေဝဒတ်မဟုတ်။ သူ၏အမည်ကား ပဒေသရာဇ်တိုင်းသူပြည်သားများပင် မသိကြ။ သို့သော် ထိုငါးမင်းသည် အလွန်အသက်ရှည်လှပြီး ဥာဏ်ပညာထက်မြက်လှသည်။ သူ၏အဆင်းမှာ ပယင်းရောင်၊ အလွန်တင့်တယ်သော အကြေးခွံများဖြင့် ဝင်းလက်နေ၏။ သူ၏အမြီးမှာ ရွှေရောင်၊ စိန်ရောင်များဖြင့် တောက်ပနေ၏။ သူသည် မိမိ၏ နန်းတော်ဖြစ်သော ရေအောက်ဂူကြီးမှ မည်သည့်အခါမျှ မထွက်ခဲ့။

ထိုမြစ်၏ ကမ်းစပ်အနီး၌ တောအုပ်ကြီးတစ်ခု ရှိ၏။ ထိုတောအုပ်ကြီးကား အလွန်ထူထပ်သိပ်သည်းလှသည်။ ထိုတောအုပ်ကြီးတွင် ကျားကြီးတစ်ကောင် နေထိုင်၏။ သူ၏အမည်ကား သေနကမဟုတ်၊ ဒေဝမဟုတ်၊ နန္ဒမဟုတ်၊ ပေနမဟုတ်။ သူ၏အမည်ကို မည်သူမျှ အမှတ်မထားခဲ့ကြ။ သူသည် အလွန်အင်အားကြီးမားလှပြီး ကြောက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲဖြစ်သည်။ သူသည် အမြဲတစေ မိမိ၏ အစာကို ရှာဖွေလျက် တောအုပ်ကြီး၌ လှည့်လည်နေ၏။ သူသည် အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်တတ်ပြီး အမြဲတစေ အမဲလိုက်လေ့ရှိ၏။

တစ်နေ့သောအခါတွင် ကျားကြီးသည် အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေ၏။ သူသည် တောအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လှည့်လည်သော်လည်း အစာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မတွေ့ရ။ သူ၏ဗိုက်ထဲမှ အလွန်ဆာလောင်သောကြောင့် အော်ဟစ်နေ၏။ “ဟာ... ဒီနေ့တော့ ငါ ဘာစားရပါ့မလဲ။ ငါ့မှာ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ သေတော့မယ်။” ဟု တွေး၏။ ထို့နောက် သူသည် မြစ်ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ သူသည် မြစ်ရေကို သောက်ရန် ချဉ်းကပ်၏။

ထိုအချိန်တွင် ငါးမင်းသည် မိမိ၏ ဂူထဲမှ အပြင်သို့ ထွက်လာ၍ လေကောင်းလေသန့် ရှူနေ၏။ သူသည် ကျားကြီးအား မြစ်ကမ်းစပ်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်ရ၏။ ငါးမင်းသည် အလွန်သတိရှိလှသည်။ သူသည် အန္တရာယ်ရှိကြောင်းကို ခံစားမိ၏။ ကျားကြီးသည် အလွန်အင်အားကြီးမားလှသည်။ ငါးမင်းသည် ကျားကြီးအား ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ရေအောက်သို့ ပြန်လည်ဆင်းသွား၏။

ကျားကြီးသည် ရေကို သောက်ပြီးနောက်၊ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေ၏။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ မြစ်ရေအပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေ၏။ သူသည် ရေအောက်တွင် အရာဝတ္ထုများ လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်ရ၏။ သူသည် ငါးမင်း၏ တောက်ပသော အကြေးခွံများကို မြင်ရ၏။ “ဟာ... ဟိုမှာ ဘာလဲ။ သိပ်လှပနေတာပဲ။ ငါ ဒါကို စားလိုက်ရရင် ငါ့ရဲ့ ဆာလောင်မှု ပျောက်မှာပဲ။” ဟု တွေး၏။

ကျားကြီးသည် ငါးမင်းအား ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစား၏။ သူသည် မိမိ၏ ခြေထောက်များကို ရေထဲသို့ ထိုးထည့်၏။ သို့သော် ရေမှာ အလွန်နက်နဲလှသည်။ သူ၏ခြေထောက်များမှာ ရေထဲတွင် မြုပ်မသွားပါ။ ငါးမင်းသည် ကျားကြီး၏ အပြုအမူကို မြင်ရသောအခါ ရေထဲတွင် ပို၍ အကွာအဝေးသို့ ကူးခတ်သွား၏။ ကျားကြီးသည် အလွန်စိတ်ပျက်သွား၏။ သူသည် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း ငါးမင်းအား ဖမ်းဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့။

ထိုအချိန်တွင် ငါးမင်းသည် ကျားကြီးအား စိတ်မရှည်တော့။ သူသည် ကျားကြီးအား ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သူသည် ရေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကျားကြီး၏ နှာခေါင်းရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွား၏။ ကျားကြီးသည် ရုတ်တရက်ပေါ်လာသော ငါးမင်းကို မြင်ရသောအခါ အလွန်အံ့အားသင့်သွား၏။ “ဟာ... မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို အနှောင့်အယှက် ပေးနေတာလဲ။” ဟု မေး၏။

ငါးမင်းသည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် “အရှင် ကျားမင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် ဤမြစ်၏ ငါးမင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်အသက်ရှည်လှပြီး ဥာဏ်ပညာထက်မြက်လှပါသည်။ သင်သည် ကျွန်ုပ်ကို ဖမ်းဆီးရန် မည်သည့်အခါမျှ မအောင်မြင်နိုင်ပါ။” ဟု ပြော၏။ ကျားကြီးသည် ငါးမင်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်ဒေါသထွက်၏။ “အ! မင်းက ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာပဲ။ မင်း အခုပဲ ငါ့ကို အစာ ဖြစ်ရမယ်။” ဟု ကြိမ်းမောင်း၏။

ငါးမင်းသည် မကြောက်။ သူသည် ပြုံး၍ “အရှင် ကျားမင်းကြီး၊ သင်သည် အလွန်အင်အားကြီးမားသော်လည်း ဥာဏ်ပညာနည်းပါးလှသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ အင်အားကို မကြောက်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ ဥာဏ်ပညာကိုသာ ကြောက်ပါသည်။” ဟု ပြော၏။ ကျားကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အနည်းငယ် စဉ်းစား၏။ သူသည် မိမိ၏ ဥာဏ်ပညာနည်းပါးကြောင်းကို မငြင်းနိုင်ခဲ့။

“ကောင်းပြီ၊ အရှင် ငါးမင်း။ သင်သည် အလွန်ဥာဏ်ပညာထက်မြက်ပုံရ၏။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အစာမစားရဘဲ မနေနိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်အင်အားကြီးမားလှသောကြောင့် သင့်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်သော နည်းလမ်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။” ဟု တောင်းပန်၏။

ငါးမင်းသည် ကျားကြီး၏ အပြုအမူကို မြင်ရသောအခါ မိမိ၏ကရုဏာစိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့။ သူသည် ကျားကြီးအား ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ “အရှင် ကျားမင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား ကူညီပါမည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်ပြောသည့်အတိုင်း သင် ပြုရမည်။ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်အသက်ရှည်လှသောကြောင့် မြစ်၏ အောက်ဆုံးသို့ ကူးခတ်သွားမည်။ ထိုနေရာ၌ အလွန်ကြီးမားသော ငါးများ ရှိသည်။ ထို ငါးများကို သင် ဖမ်းဆီးစားသောက်နိုင်မည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို အကူအညီ ပေးခဲ့ကြောင်းကို သင် မည်သည့်အခါမျှ မမေ့ပါနှင့်။” ဟု ပြော၏။

ကျားကြီးသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွား၏။ “အရှင် ငါးမင်း၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား အမြဲတစေ ကျေးဇူးတင်ပါမည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား မည်သည့်အခါမျှ မမေ့ပါ။” ဟု ကတိပြု၏။ ထို့နောက် ငါးမင်းသည် မြစ်၏ အောက်ဆုံးသို့ ကူးခတ်သွား၏။ ကျားကြီးသည် ငါးမင်း၏ နောက်သို့ လိုက်သွား၏။

အလွန်ကြာမြင့်စွာ ကူးခတ်ပြီးနောက်၊ ငါးမင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော ငါးများ ရှိရာအရပ်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ငါးမင်းသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်၍ ကျားကြီးအား “အရှင် ကျားမင်းကြီး၊ ဤနေရာတွင် သင် စားသောက်နိုင်သော ငါးများ ရှိသည်။ သို့သော် သင်သည် အလွန်သတိရှိရမည်။ ဤနေရာ၌ အလွန်ခိုင်မာသော ရေစီးကြောင်းများ ရှိသည်။” ဟု မှာကြား၏။

ကျားကြီးသည် ငါးမင်းအား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက်၊ ငါးများအား ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော် သူသည် ရေစီးကြောင်းကို မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့။ သူသည် ရေစီးကြောင်းထဲသို့ ပါသွား၏။ သူသည် အလွန်ကြောက်ရွံ့သွား၏။ “ကယ်ပါဦး! ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား။ ငါ ရေထဲမှာ မြုပ်တော့မယ်။” ဟု အော်၏။

ထိုအချိန်တွင် ငါးမင်းသည် ကျားကြီး၏ အော်သံကို ကြားရ၏။ သူသည် အလွန်အမြန် ကူးခတ်၍ ကျားကြီးအား ကယ်တင်ခဲ့၏။ ငါးမင်းသည် ကျားကြီးအား ကမ်းစပ်သို့ ပို့ဆောင်ပေး၏။ ကျားကြီးသည် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လျက် ရှိ၏။ သူသည် ငါးမင်းအား ကြည့်၍ “အရှင် ငါးမင်း၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို မည်သို့ ကျေးဇူးဆပ်ရမည်ကို မသိပါ။ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အစာမစားရဘဲ မနေနိုင်ပါ။” ဟု ပြော၏။

ငါးမင်းသည် ကျားကြီး၏ အခြေအနေကို မြင်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန်သနားကရုဏာ ဖြစ်လာ၏။ သူသည် ကျားကြီးအား “အရှင် ကျားမင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကူညီပါမည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို အစာအဖြစ် မပေးနိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို အစာရှာပေးပါမည်။” ဟု ပြော၏။ ထို့နောက် ငါးမင်းသည် မြစ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွား၏။ သူသည် အလွန်ကြီးမားသော ငါးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီး၍ ကျားကြီးအား ပေး၏။

ကျားကြီးသည် ငါးမင်းပေးသော ငါးကို စားသောက်ပြီးနောက် အလွန်ကျေနပ်သွား၏။ သူသည် ငါးမင်းအား “အရှင် ငါးမင်း၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား အမြဲတစေ ကျေးဇူးတင်ပါမည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား မည်သည့်အခါမျှ မမေ့ပါ။” ဟု ပြော၏။ ထို့နောက် ကျားကြီးသည် မိမိ၏ တောအုပ်ကြီးသို့ ပြန်သွား၏။

ထိုနေ့မှစ၍ ကျားကြီးသည် ငါးမင်းအား မည်သည့်အခါမျှ မနှောင့်ယှက်တော့။ သူသည် အမြဲတစေ ငါးမင်းအား လေးစားကြည်ညို၏။ ငါးမင်းသည်လည်း ကျားကြီးအား အစာလိုအပ်သည့်အခါတိုင်း ကူညီပေး၏။ ထိုမြစ်ကြီးသည် ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့် ငါးများ၊ ကျားများ၊ လူများ အားလုံး ဘေးကင်းစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြ၏။ ဥာဏ်ပညာသည် အင်အားထက် အရေးကြီးကြောင်းကို ကျားကြီး နားလည်ခဲ့သည်။