မုဆိုးနှင့်သမင် (The Hunter and the Deer)

မုဆိုးနှင့်သမင်

ရှေးရှေးတစ်ခါတုန်းက ကောသလတိုင်း၊ မိဂဒါဝုန်တောကြီးအနီး၌ ရွာတစ်ရွာတည်ရှိခဲ့သည်။ ထိုရွာတွင် အလွန်သနားကရုဏာစိတ်နည်းပါးလှသည့် မုဆိုးတစ်ဦး နေထိုင်၏။ သူ၏အမည်မှာ ဒေဝဒတ်မဟုတ်၊ ကောဏ္ဍည မဟုတ်၊ သေနက မဟုတ်၊ အာနန္ဒာ မဟုတ်။ သူ၏အမည်ကို မည်သူမျှ အမှတ်မထားခဲ့ကြ။ သူသည် အမြဲတစေ သားကောင်များအပေါ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ကျင့်သုံးခဲ့သည်။ ဥဒေါင်း၊ သမင်၊ ကြွက်၊ ငှက်... မည်သည့်အကောင်ငယ်မျှ သူ၏ပစ်မှတ်မှ မလွတ်မြောက်ခဲ့။ ထိုမုဆိုး၏ အိမ်ရှေ့တွင် အမြဲတစေ သားကောင်များ၏ ဦးချို၊ အရိုးစများ၊ အမွေးအတောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။ လေတိုက်တိုင်း သူ၏အိမ်မှ သေနတ်ခတ်သံ၊ ဓားဖြင့်လှီးသံတို့ ထွက်ပေါ်လာမြဲ။

ထိုရွာအနီးရှိ တောအုပ်ကြီးကား အလွန်ကျယ်ပြန့်၍ သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ပေါများလှသည်။ ထိုအထဲတွင် သမင်အုပ်တစ်အုပ်လည်း ရှိ၏။ ထိုသမင်အုပ်၏ ခေါင်းဆောင်မှာ အလွန်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော သမင်တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ သူ၏အမည်မှာ ပရိသာရမဟုတ်၊ နန္ဒမဟုတ်၊ ဒေဝမဟုတ်၊ ပေနမဟုတ်။ သူ၏အမည်ကိုမူ ထိုတောအုပ်ကြီးကပင် အမည်ပေးထားပုံရ၏။ သူ၏အဆင်းမှာ နဂိုပါးပါး ရွှေရောင်၊ ချောမွေ့သော ကိုယ်အရေ၊ အလွန်တင့်တယ်သော အကိုင်းအခက်များဖြင့် ပြည့်စုံသည့် ဦးချိုများ။ သူသည် အလွန်သတိရှိပြီး ဥာဏ်ပညာထက်မြက်လှသည်။ အနီးအနားတွင် အန္တရာယ်ရှိကြောင်း သိရှိရုံနှင့်ပင် အုပ်ကိုခေါ်ဆောင်၍ လုံခြုံရာသို့ ရှောင်တိမ်းနိုင်စွမ်းရှိ၏။

တစ်နေ့သောအခါတွင် မုဆိုးသည် မိမိ၏အိမ်တွင် သားကောင်များပြတ်လပ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်ဒေါသထွက်လာသည်။ “ငါ့အိမ်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးလား။ ဒီနေ့တော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သားကောင်တစ်ကောင်တော့ ပစ်ရဦးမယ်” ဟု တွေးမိ၏။ ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏ သေနတ်ကို ပြင်ဆင်၊ မြှားများကို ဆေးအုပ်၊ ဓားကို ထက်စေပြီး ထိုတောအုပ်ကြီးသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သမင်အုပ်ရှိရာအရပ်သို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်၏။ သမင်ခေါင်းဆောင်၏ ကောင်းကင်မှ နဂါးမင်းကဲ့သို့ တင့်တယ်သော အဆင်းကို မြင်သောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် “ဟာ... ဒီသမင်ကိုသာ ပစ်နိုင်ခဲ့ရင် ငါ့ဘဝမှာ ဒီလောက်အမဲလိုက်ဖူးတာ မရှိဘူး” ဟု တွေး၏။

ထိုအချိန်တွင် သမင်ခေါင်းဆောင်သည် မိမိအနီးအနားတွင် အန္တရာယ်ရှိနေကြောင်းကို ခံစားမိ၏။ သူ၏အမွေးထိပ်လေးများပင် ထောင်မတ်လာသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် မိမိ၏အုပ်ကို ခေါ်ခွင့်ခေါ်၏။ “အုပ်သူ၊ အုပ်သားတို့၊ အန္တရာယ်ရှိနေပြီ။ ငါ့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ကြ။ မြန်မြန်!” ဟု အော်၏။ သမင်အုပ်သည် ခေါင်းဆောင်၏အသံကို ကြားရသောအခါ လန့်ဖျန့်သွားကြ၏။ သူတို့သည် အုပ်လိုက် အုံလိုက် ခေါင်းဆောင်၏နောက်သို့ လိုက်ပါရန် ပြင်ဆင်ကြ၏။

မုဆိုးသည် ထိုအမြင်ကို မြင်သောအခါ ရင်ခုန်သံ မြန်လာ၏။ သူသည် မြှားတစ်စင်းကို သေနတ်တွင် တင်၍ ပစ်ခတ်ရန် ပြင်ဆင်၏။ သို့သော် သူ၏လက်များမှာ တုန်ယင်နေ၏။ ထိုအချိန်တွင် သမင်ခေါင်းဆောင်သည် အလွန်လျင်မြန်စွာဖြင့် ပြေးထွက်သွား၏။ မုဆိုး၏ မြှားသည် ခေါင်းဆောင်၏ ကိုယ်ကို မထိ၊ အနီးအနားရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ထိမှန်၏။ သမင်အုပ်သည်လည်း ဘေးကင်းစွာဖြင့် တောနက်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

မုဆိုးသည် မိမိ၏လက်လွတ်အရေးနီးကို မြင်ရသောအခါ အလွန်ဒေါသထွက်၏။ “အ! မင်းက ငါ့လက်ထဲက လွတ်သွားတယ်ပေါ့။ ငါ မင်းကို မလွှတ်ဘူး။ ငါ မင်းကို လိုက်ဖမ်းမယ်” ဟု ကြိမ်းမောင်း၏။ သူသည် သမင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် လမ်းအတိုင်း လိုက်သွား၏။ သို့သော် သူသည် သတိမရှိခဲ့။ သစ်ရွက်များ၊ ကျောက်ခဲများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် အလွန်နက်သည့် ကျင်းကြီးတစ်ကျင်းကို သူ မတွေ့လိုက်ရ။ မုဆိုးသည် ထိုကျင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွား၏။ သူ၏ခြေထောက်များ ကျိုးသွား၏။ သူသည် အလွန်နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်၏။

“ကယ်ပါဦး! ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား။ ငါ နာလို့ မခံနိုင်တော့ဘူး။” ဟု အော်၏။ သူ၏အော်သံသည် တောအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ ထိုအချိန်တွင် သမင်ခေါင်းဆောင်သည် လုံခြုံရာသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ မိမိ၏အုပ်ကို စုစည်းနေ၏။ သူသည် အသံကို ကြားရသောအခါ ရပ်တန့်သွား၏။ သူသည် သတိရှိလှသည်။ “ဟာ... ဒါ ဘာအသံလဲ။ ဘယ်သူမှ အကူအညီ တောင်းနေသလိုပဲ” ဟု တွေး၏။ သူသည် မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မရှိကြောင်း သေချာအောင် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်၊ အသံလာရာသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်၏။

ထိုအခါ သူသည် မုဆိုးအား ကျင်းထဲတွင် မှောက်လျက်လဲနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ မုဆိုး၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှု၊ ဒေါသ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် ရောယှက်နေ၏။ သမင်ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏အခြေအနေကို မြင်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန်သနားကရုဏာ ဖြစ်လာ၏။ သူသည် မုဆိုးကို ကောင်းစွာသိ၏။ သူသည် အမြဲတစေ သားကောင်များကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်လေ့ရှိသူ။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သမင်ခေါင်းဆောင်သည် မိမိ၏ ကရုဏာစိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့။

သူသည် မုဆိုးအနီးသို့ ချဉ်းကပ်၍ “အရှင် မုဆိုး၊ သင် မည်သို့ ဖြစ်ရသနည်း။ ဘာကြောင့်ဤကျင်းထဲသို့ ကျရသနည်း” ဟု မေး၏။ မုဆိုးသည် သမင်ခေါင်းဆောင်ကို မြင်ရသောအခါ ပို၍ကြောက်ရွံ့သွား၏။ “အ! အသင် သမင်မင်းကြီး! ကျွန်ုပ်ကို မသတ်ပါနှင့်။ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ပါ” ဟု တောင်းပန်၏။ သမင်ခေါင်းဆောင်သည် ပြုံး၍ “အရှင် မုဆိုး၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို မသတ်ပါ။ သို့သော် သင်သည် အမြဲတစေ ငါတို့အပေါ် ရက်စက်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။ ယနေ့ သင့်ကို အဘယ်ကြောင့် ကယ်တင်ရမည်နည်း” ဟု ပြန်မေး၏။

မုဆိုးသည် မိမိ၏အမှားကို နားလည်၏။ သူ၏မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာ၏။ “အရှင် သမင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်မှားပါပြီ။ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ရက်စက်သောသူ ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ပါက ကျွန်ုပ်သည် အသက်ထက်ဆုံး သင်တို့အပေါ် မည်သည့်အခါမှ မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မကျင့်ပါ” ဟု ကတိပြု၏။ သမင်ခေါင်းဆောင်သည် မုဆိုး၏ မျက်ရည်စက်နှင့် ကတိစကားကို ကြားရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ ကရုဏာသက်၏။

“ကောင်းပြီ၊ အရှင် မုဆိုး။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကယ်တင်ပါမည်။ သို့သော် သင့်ကတိကို မမေ့ပါနှင့်” ဟု ပြော၏။ ထို့နောက် သမင်ခေါင်းဆောင်သည် မိမိ၏အုပ်ကို ခေါ်၍ လာခဲ့၏။ သမင်အုပ်သည် မိမိတို့၏ ခေါင်းဆောင်၏ အမိန့်အတိုင်း မုဆိုးအား ကျင်းထဲမှ ထုတ်ယူရန် ကူညီကြ၏။ သမင်များ၏ ခွန်အားဖြင့် မုဆိုးအား အလွယ်တကူ ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့၏။ မုဆိုးသည် လွတ်မြောက်သွားသောအခါ သမင်ခေါင်းဆောင်အား ဦးခိုက်၍ ကျေးဇူးတင်စကား ပြော၏။

“အရှင် သမင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်တို့အား အမြဲတစေ ကျေးဇူးတင်ပါမည်။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ ကတိအတိုင်း အသက်ထက်ဆုံး မည်သည့်အခါမှ သားကောင်များကို မထိခိုက်စေပါ။” ဟု ပြော၏။ ထို့နောက် မုဆိုးသည် မိမိ၏ရွာသို့ ပြန်သွား၏။ ထိုနေ့မှစ၍ ထိုမုဆိုးသည် အလွန်သနားကရုဏာစိတ် ရှိသောသူ ဖြစ်လာ၏။ သူသည် အမဲလိုက်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်၍ ကျန်ရှိသောဘဝတွင် သူ၏ကတိအတိုင်း သားကောင်များအား မည်သည့်အခါမှ မထိခိုက်စေတော့။ သူသည် သူ၏ဘဝကို သူ၏ကတိကို တည်စေရန်နှင့် သူ၏အမှားကို ပြင်ဆင်ရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုဒေသရှိ တောအုပ်ကြီးသည် ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ပေါများလာ၏။ သမင်အုပ်သည်လည်း သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်အား လေးစားကြည်ညိုလျက် ဘေးကင်းစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြ၏။ မုဆိုး၏ အိမ်ရှေ့မှ သားကောင်များ၏ ဦးချို၊ အရိုးစများ ကုန်ဆုံးသွား၏။ သူ၏အိမ်မှ သေနတ်ခတ်သံ၊ ဓားဖြင့်လှီးသံတို့လည်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထိုမုဆိုးသည် သူ၏ဘဝတွင် ကရုဏာတရား၏ အစွမ်းကို နားလည်ခဲ့သည်။