
ရှေးအခါက နွားတစ်ကောင်သည် အလွန်အေးချမ်းစွာ မြက်စားနေ၏။ ၎င်း၏ အဖြူရောင် ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပတ်ဝန်းကျင်၏ အစိမ်းရောင် သစ်ပင်များနှင့် လှပစွာ ကွဲပြားနေ၏။ ထိုအချိန်တွင် မျောက်တစ်ကောင်သည် အနီးအနားတွင် ခုန်ပေါက် ဆော့ကစားနေ၏။
မျောက်သည် နွားကို မြင်သောအခါ အလွန်တောင်းပန်သော အသံဖြင့်၊ "အို နွားမင်း၊ သင့်ကို အလွန်အံ့ဩနေမိပါသည်။ သင်သည် မည်သို့ ဤမျှ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ပါသနည်း။" ဟု မေး၏။
နွားသည် မျောက်၏ မေးခွန်းကို ကြားလျှင် အလွန်အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် မျောက်ကို ကြည့်၍၊ "အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မေးပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ အလုပ်ကို လုပ်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မြက်များကို စားသောက်ပြီး အနားယူနေ၏။" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြား၏။
မျောက်သည် နွား၏ စကားကို ကြားလျှင် မိမိ၏ စိတ်ကို သတိရ၏။ သူသည် အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်မှုနှင့် အလုပ်ကို ရှာဖွေနေရသည်။ သူသည် နွား၏ အေးချမ်းမှုကို တပ်မက်နေ၏။ မျောက်သည် နွားအား ပြော၏။ "အို နွားမင်း၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို အလွန်တောင်းပန်နေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်စေလိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၍ ကျွန်ုပ်၏ ပျော်ရွှင်မှုများကို ပြသလိုပါသည်။" ဟု ဆို၏။
နွားသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် မိမိ၏ သတ္တိကို စုစည်း၏။ သူသည် မျောက်၏ အကြံအစည်ကို နားလည်သော်လည်း ယင်းသို့ မ przyj erklärt တ် ၏။ သူသည် မျောက်ကို ပြော၏။ "အို မျောက်၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် အလွန်နှေးကွေးလှပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်နှင့် အတူ လိုက်ပါနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။" ဟု ဖြေ၏။
မျောက်သည် နွား၏ စကားကို ကြားလျှင် မကျေမနပ် ဖြစ်၏။ သူသည် နွား၏ စကားကို မယုံကြည်ပါ။ သူသည် နွားကို ပြော၏။ "အို နွားမင်း၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်ကို လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို အလွန်အံ့ဩနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရမည်။" ဟု ဆို၏။
နွားသည် မျောက်၏ အတင်းအကြပ်ကို ခံရသောအခါ မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်၏။ သူသည် မျောက်ကို ပြော၏။ "ကောင်းပြီ၊ အို မျောက်။ ကျွန်ုပ်သည် လိုက်ပါမည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ မြက်ခင်းပေါ်တွင် ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မြက်ခင်းပေါ်မှ မပါလာပါ။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကို ယူဆောင်သွားမှသာ ကျွန်ုပ်သည် လိုက်ပါနိုင်မည်။" ဟု ဆို၏။
မျောက်သည် နွား၏ စကားကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်၏။ သူသည် နွား၏ နှလုံးကို ယူဆောင်သွားရန် မြက်ခင်းပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော် မျောက်သည် နွား၏ နှလုံးကို မတွေ့။ နွားသည် မျောက်၏ မစွမ်းနိုင်မှုကို မြင်သောအခါ ရယ်မော၏။ သူသည် မျောက်ကို ပြော၏။ "အို မျောက်၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဉာဏ်ပညာကို မသိရှိပါ။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အတူတူ ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မည်သည့်အခါမှ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကို မခွဲထုတ်ပါ။" ဟု ဆို၏။
မျောက်သည် နွား၏ ဉာဏ်ပညာကို သိမြင်သောအခါ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မိမိ၏ အိမ်သို့ ပြန်လည် သွားလေသည်။ နွားသည် မိမိ၏ အေးချမ်းမှုကို ဆက်လက် ခံစားရင်း မိမိ၏ မြက်ခင်းပေါ်တွင် နေထိုင်၏။
— In-Article Ad —
အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးစေရန် ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပါသည်။
ပါရမီ: ဉာဏ်ပညာ
— Ad Space (728x90) —
433Navakanipātaပဒုမ္မကုမာရ် ဇာတ်တော် ရှေးရှေးကတစ်ခါက၊ ဘဒြဒေသနမင်းတစ်ပါးသည် မဟာသမဒ၄၄၄၄၄၄၄...
💡 အနားမယူဘဲ တရားဟောကြားခြင်း၊ မိမိကိုယ်တိုင်အခက်အခဲရှိနေသော်လည်း အားထုတ်ကြိုးပမ်းခြင်းသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့အား အကျိုးကျေးဇူးများစွာဖြစ်ထွန်းစေသော မြင့်မြတ်သောကျင့်တရားဖြစ်သည်။
165Dukanipātaသီရိပါလ ဇာတ်တော်ကောသလတိုင်း၏ မြို့တော်ဖြစ်သော သာဝတ္ထိမြို့တွင် ဘုရားလောင်းသည် “သီရိပါလ” အမည်ရှိသော လ...
💡 "အင်အား ကြီးမား ရုံမက ဉာဏ်ပညာ ထက်မြက် သူသည် မည်သည့် အခက်အခဲ ကို မဆို ကျော်လွှား နိုင်၏။"
177Dukanipātaကုမ္ဘီလ ဇာတ်တော် (ဇာတ်တော် ၁၇၇) အပဒါန် “အရှင်ဘုရား၊ ဤဘုရားရှင်ကား မဟာသမုဒ္ဒရာအနီး သာဝတ္ထိပြည်၌ သီတ...
💡 “အကုသိုလ်ကံတို့၏ အကျိုးကို မကောင်းမွန်စွာ ခံစားရသော်လည်း၊ သဒ္ဓါတရားနှင့် မေတ္တာတရားတို့ကို ပွားများလျှင်၊ ထိုမကောင်းမှုတို့မှ ကင်းလွတ်၍ ကောင်းသော ဘဝသို့ ကူးပြောင်းနိုင်၏။”
320Catukkanipātaမဟာကံစက်ဇာတ်ရှေးရှေးတုန်းက သာဝတ္ထိပြည်တွင် မင်းတစ်ပါး အုပ်စိုးလျက်ရှိသည်။ ထိုမင်းကား အလွန်မတရားဘူးပြ...
💡 ကံတရားသည် အမြဲတမ်း အကျိုးပေးသည်။ ကောင်းသောကံသည် ကောင်းသောကျိုးကို ပေးမည်။
190Dukanipātaကုဏ္ဍကနက္ခတ္တဇာတ်တော် အခါတစ်ပါး၊ ဘုရားရှင်သည် ဝေလုဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ သာဝကအပေါင်းတ...
💡 အမှန်တရားကို မြတ်နိုးပြီး ရိုးသားစွာ ကျင့်သုံးခြင်းသည် အမြင့်ဆုံးသော အောင်မြင်မှု ဖြစ်ပါသည်။
394Chakkanipātaနတ်မင်းကြီး ၃၉၄ - ယုန်မင်း၏ သီလ နတ်မင်းကြီး ၃၉၄ - ယုန်မင်း၏ သီလ ရှေးပဝေဏ် ကာလ၌ ဗာရာဏသီပြည်ကိ...
💡 သီလကို စောင့်ထိန်းခြင်းသည် မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို အသက်ထက်မြတ်ဆုံးသော တန်ဖိုး ဖြစ်သည်။
— Multiplex Ad —