
ရှေးအခါက ရေကန်ကြီးတစ်ခုအနီးတွင် မျောက်တစ်ကောင် နေထိုင်၏။ မျောက်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ခုန်ပေါက် ဆော့ကစားနေ၏။ ရေကန်ထဲတွင် ဖားတစ်ကောင်လည်း နေထိုင်၏။ ဖားသည် မျောက်ကို အလွန်တောင်းပန်သော အသံဖြင့်၊ "အို မျောက်မင်း၊ သင့်ကို အလွန်အံ့ဩနေမိပါသည်။ သင်သည် မည်သို့ ဤမျှ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နိုင်ပါသနည်း။" ဟု မေး၏။
မျောက်သည် ဖား၏ မေးခွန်းကို ကြားလျှင် အလွန်အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် ဖားကို ကြည့်၍၊ "အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မေးပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ အိမ်တွင် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သစ်သီးများကို စားသောက်ပြီး ပင်လုံးကျွတ်တွင် လွတ်လပ်စွာ လှည့်ပတ်နေ၏။" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြား၏။
ဖားသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် မိမိ၏ စိတ်ကို သတိရ၏။ သူသည် ရေကန်ထဲတွင် နေထိုင်ရပြီး အလွန်တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် မျောက်၏ လွတ်လပ်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို တပ်မက်နေ၏။ ဖားသည် မျောက်အား ပြော၏။ "အို မျောက်မင်း၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို အလွန်တောင်းပန်နေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်စေလိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၍ ကျွန်ုပ်၏ ရေကန်အတွင်းမှ အံ့ဖွယ်ရာများကို ပြသလိုပါသည်။" ဟု ဆို၏။
မျောက်သည် ဖား၏ စကားကို ကြားလျှင် မိမိ၏ သတ္တိကို စုစည်း၏။ သူသည် ဖား၏ အကြံအစည်ကို နားလည်သော်လည်း ယင်းသို့ မ przyj erklärt တ် ၏။ သူသည် ဖားကို ပြော၏။ "အို ဖား၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် ရေမကူးတတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် သစ်ပင်ပေါ်တွင်သာ နေထိုင်နိုင်ပါသည်။" ဟု ဖြေ၏။
ဖားသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် မကျေမနပ် ဖြစ်၏။ သူသည် မျောက်၏ စကားကို မယုံကြည်ပါ။ သူသည် မျောက်ကို ပြော၏။ "အို မျောက်မင်း၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်ကို လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ မျောက်တိုင်းသည် ရေကူးတတ်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရမည်။" ဟု ဆို၏။
မျောက်သည် ဖား၏ အတင်းအကြပ်ကို ခံရသောအခါ မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်၏။ သူသည် ဖားကို ပြော၏။ "ကောင်းပြီ၊ အို ဖား။ ကျွန်ုပ်သည် လိုက်ပါမည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ မပါလာပါ။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကို ယူဆောင်သွားမှသာ ကျွန်ုပ်သည် လိုက်ပါနိုင်မည်။" ဟု ဆို၏။
ဖားသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်၏။ သူသည် မျောက်၏ နှလုံးကို ယူဆောင်သွားရန် သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော် ဖားသည် ရေထဲမှ ထွက်၍ မလှုပ်ရှားနိုင်ပါ။ မျောက်သည် ဖား၏ မစွမ်းနိုင်မှုကို မြင်သောအခါ ရယ်မော၏။ သူသည် ဖားကို ပြော၏။ "အို ဖား၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဉာဏ်ပညာကို မသိရှိပါ။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အတူတူ ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မည်သည့်အခါမှ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကို မခွဲထုတ်ပါ။" ဟု ဆို၏။
ဖားသည် မျောက်၏ ဉာဏ်ပညာကို သိမြင်သောအခါ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မိမိ၏ ရေကန်ထဲသို့ ပြန်လည် ရေကူးသွားလေသည်။ မျောက်သည် မိမိ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် မိမိ၏ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်၏။
— In-Article Ad —
အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးစေရန် ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပါသည်။
ပါရမီ: ဉာဏ်ပညာ
— Ad Space (728x90) —
212Dukanipātaကုက္ကုရ (Kukkura) ဇာတ်တော် မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိမြို့၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်တွင် သီတင်းသုံးတော်မူ...
💡 အတ္တ၊ မာန၊ အမုန်းတရားသည် မဂ်ဖိုလ် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိခြင်းကို ဟန့်တားသည်။
149Ekanipātaငါးမင်းနှင့်ကျားရှေးရှေးအခါက ပဒေသရာဇ်တိုင်းကြီးတစ်ခုတွင် မဟာနဒီမြစ်ကြီးတစ်ခု စီးဆင်းလျက်ရှိ၏။ ထိုမြစ...
💡 အင်အားကြီးမားရုံဖြင့် မလုံလောက်ပါ။ ဥာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံမှသာ ဘဝခရီးကို အောင်မြင်စွာ သွားနိုင်မည်။ အပြန်အလှန် ကူညီဖေးမခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။
198Dukanipātaကုက္ကုရ-ကုက္ကရ-မဟာ-ဇာတ်တော် နိဒါန်း မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိမြို့၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီ...
💡 အတိတ်ဘဝ၏ အကျင့်ကို ယခုဘဝ၌ မစွန့်လွှတ်နိုင်။ ကိုယ်ကျင့်တရားကို လျစ်လျူမရှုသင့်။ အခြားသူတို့၏ အပြုအမူကို မစွပ်စွဲပြစ်တင်မီ၊ အကြောင်းရင်းကို နားလည်ရန် ကြိုးစားသင့်သည်။
154Dukanipātaသုဗောဓဇာတ်တော် မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိမြို့၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ ဘုရားရှင်...
263Tikanipātaကျားသစ်ထီး၏ မဟာကရုဏာအရိမဒ္ဒနတိုင်း၊ မဟာဝိဟာရကျောင်းတိုက်ကြီး၏ အရှေ့ဘက်တွင် မဟာသုခတောဟု အမည်ရသော တောအ...
💡 မေတ္တာ၊ ကရုဏာတရားဖြင့် သတ္တဝါအပေါင်းတို့ကို ကယ်တင်ခြင်းသည် အမြတ်ဆုံးသော ကုသိုလ်ဖြစ်သည်။
250Dukanipātaကုလားအုပ် နှင့် မျောက်ရှေးရှေးတုန်းက ဘုရားအလောင်းသည် ကုလားအုပ်ဘဝသို့ ရောက်တော်မူသည်။ ထိုအခါ ဘုရားအလေ...
💡 တပ်မက်စိတ်သည် အလွန်အန္တရာယ်များသည်။ မိမိ၏ တပ်မက်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်၍ အခြားသူများနှင့် မျှဝေစားသောက်ခြင်းသည် အလွန်မြတ်သော ကောင်းမှုကုသိုလ် ဖြစ်သည်။
— Multiplex Ad —